“Wat je zeker niet moet vergeten is dat we alle mensen willen bedanken die ons steunden in onze acties voor Moldavië” zo besluit Jan Seegers zijn verhaal over zijn laatste werkreis daar naartoe. We blikken samen met Imy en Jan terug ook op de onlangs gehouden succesvolle Kerstmuziekmarkt waarbij ze helemaal uitverkocht raakten. Want Jan ‘maakt boompjes van hout’ zoals gezongen werd in de Ode aan Jan door de Tielemannen. En met het geld dat dat oplevert doet hij veel goed werk in Moldavië.

Door Jeanny Wouters

Imy houdt nauwgezet in een schrift bij hoeveel geld er binnenkomt en wat ze storten plus wat ervoor gerealiseerd wordt in het arme Moldavië, waar ze in Straseni een verpleeghuis en buurtcentrum ondersteunen. Vlak voor de Kerstmuziekmarkt maakte Jan per vliegtuig een werkreis daar naartoe, samen met Chrit en Kees. De reizen betalen ze zelf; van het ingezamelde geld worden spullen gekocht en dit keer was het doel een nieuwe afwatering en vloer in de badkamers waar mensen van buiten in het buurtcentrum zich eens per week kunnen wassen.

Uitrusten

Eigenlijk is Jan wel echt aan rust toe, want het waren hectische weken. Eerst de voorbereidingen, zorgen dat er voldoende kerstboompjes waren, gemaakt van afvalhout dat hij links en rechts krijgt. De voorbereiding voor de vliegreis, de werkvakantie van 15-30 november en de stress die dat met zich meebracht want het project riool, afwatering en nieuwe vloer moest in 14 dagen af zijn. En daarna de drukke, gezellig en succesvolle Kerstmuziekmarkt, georganiseer door parochiekoor Sint Cecilia uit Baarle-Nassau, waarbij de voorraad boompjes in een middag volledig werd uitverkocht!

Fijne dag

Het was een hele bijzondere dag 9 december, een speciale kerstmarkt met optredens van koren en muzikanten, kraampjes en mooie kerstversiering. Ze hebben er allebei van genoten en kregen veel positieve reacties. “Een gigantisch leuke ervaring” zegt Jan, “iedereen vraagt of het volgend jaar weer doorgaat, het is voor herhaling vatbaar zegt het koor, maar wie dan leeft dan zorgt” aldus het echtpaar Seegers. Het organiserende Ceciliakoor verkocht kerstartikelen en draaide de bar, die opbrengst was voor het koor en de handgemaakte houten kerstboompjes en vogelhuisjes zorgden voor hun opbrengst voor Moldavië. “Gisteren kwam er nog een vereniging een grote donatie doen” vertellen ze. Dit jaar was er geen winkelverkoop van boompjes vanwege de afwezigheid van Jan.

Videobellen

De twee weken dat hij in Moldavië aan het werk was vlogen om. Elke avond waren ze aan het videobellen om Imy op de hoogte te houden van de vorderingen aldaar. Chrit stuurde foto’s en een verslag elke dag. “Ik ben met een doel gegaan, iets te maken wat we drie jaar geleden beloofd hadden. Ik had hen een advies gegeven; de muren van de gang waaraan de badkamers lagen sloegen uit van het vocht. We zijn met zijn drieën gedaan; ik als bouwvakker, Chrit als regelaar en Kees (uit Alphen) als opperman. We hebben de vloer uitgebroken, nieuwe riolering gelegd, er zat een lek onder de vloer en er was al eens een vloer overheen gelegd. We hebben een betonnen waterdichte bak gemaakt, afvoergoten, de afzuiginstallatie (ventilatie) laten nakijken door vakmensen van daar. Die bleek slecht te werken vanwege een verlaagd systeemplafond en verkeerde aansluiting.”

Gespaard

“Wij hadden geld gespaard om die klus te doen en dat aan directeur Veronica gegeven met het verzoek dat apart te houden. Dat lag er dus nog, Chrit deed daarvan steeds de boodschappen. Toen alles klaar was bleek dat we maar een derde van het bedrag gebruikt hadden. Wat over is krijgt een goede bestemming” weet Jan. Eigenlijk hadden ze het plan om te stoppen met de activiteiten voor Moldavië, “maar zolang we nog kunnen…” De zin wordt niet afgemaakt, maar de intentie is duidelijk. En Jan raakt maar niet uitgepraat over zijn ervaringen daar, de dankbaarheid van de mensen.

Een laatste anekdote dan nog: “de arme mensen uit de omgeving komen een keer per week naar het centrum om de was te doen, te douchen, ze krijgen een maaltijd. Na het eten is het een luxe om naar een gewone wc te gaan, ze staan ervoor in de rij. Thuis hebben ze een gat met twee planken. Maar die weken dat wij aan het werk waren kon dat niet, we hadden de wc potten tijdelijk uitgebroken en los op de gang gezet. Eentje was er op de gang gewoon op gaan zitten…”