Zij, kunstenares, was de eerste vrouw in de gemeenteraad van Baarle-Nassau en nadien de eerste vrouwelijke wethouder in het dorp. Hij was zeeman op de grote vaart, afkomstig uit Amsterdam. Hoe vinden twee zo verschillende mensen elkaar en blijven ze zestig jaar samen gelukkig? AnneMiek Rijgersberg en Siem Smit wonen nog steeds in het door hen zelf gebouwde huis en vierden zondag 15 juni hun diamanten bruiloft: het eerste grote feest ter gelegenheid van een huwelijksjubileum in hun leven. En ze genoten ervan. Maandag kwam burgemeester Marjo de Hoon-Veelenturf hen feliciteren.

Door Jeanny Wouters

AnneMiek Rijgersberg is geboren en getogen in Baarle-Nassau. “Ik ben geboren aan de Grens, hoekhuis Turnhoutseweg - Zevenhuizenbaan maar heb mijn jeugd van 1952 tot 1962 op de Kievit gewoond tussen de boeren.” Ze volgde de academie voor Beeldende Kunst na de middelbare school en werkte onder andere in het keramiekatelier bij Thieu Doesborg. Siem Smit ging op jonge leeftijd al varen, en besloot na twee jaar de Zeevaartschool te gaan doen, waarna hij jarenlang als stuurman op de grote vaart werkte de hele wereld rondreizend.

Beurs

Ze ontmoetten elkaar 'in een tent in Baarle' zoals Siem het uitdrukt. De vader van het vriendinnetje van een van zijn broers wist dat hij op de zeevaartschool zat en kwam bij hen thuis langs om te vragen of hij iets te doen had, en met hem mee wilde naar Baarle-Nassau want daar stond hij een week lang op een beurs. "Waar ligt dat", vroeg ik. Ik kende alle havens van de wereld, maar van Baarle-Nassau had ik nog nooit gehoord. AnneMiek vult aan: “die tent in Baarle waar wij elkaar hebben leren kennen was de Benelux Beurs. Die stond op de grote wei aan de Titus Brandsmastraat waar nu de Bruhezestraat is.” Siem ging dus met vader Vos naar Baarle voor een week en tegenover hen op de beurs stond AnneMiek in de potterie-stand. Hij leende hun bezem, zij kreeg koffie van hen. “Met suiker en melk, en het plakte” lacht ie. Toen de beurs was afgelopen gingen ze met vieren een weekend naar de Ardennen, met Vos en een kennis van AnneMiek, en toen wisten ze al dat ze samen verder wilden. Het was liefde op het eerste gezicht! “Maar dat is niet altijd geweest” benadrukken ze. Er waren tijden dat ze elkaar wel achter het behang wilden plakken, terwijl er geen behang te bekennen is in hun huis…

Emigreren

Na anderhalf jaar verkering trouwden AnneMiek en Siem; burgemeester De Grauw sloot hun huwelijk. Siem droeg zijn officiersuniform, Annemiek een haarband van dezelfde geweven stof als haar korte, altijd draagbare jurk en mantel. Ze hadden een huisje gekocht in Tilburg dat zou worden afgebroken en weer opgebouwd op Schaluinen waar ze een stukje grond gepacht hadden, maar de aannemer die dat zou doen had het niet goed begrepen en brak het huisje met een bulldozer af…

Hun gezamenlijk leven begon daarom tijdelijk in het ouderlijk huis van familie Rijgersberg. Heel even maar woonden ze daar in en toen huurden ze een kamer in de boerderij van Vinckx op het Oosteinde (Baarle-Hertog). In 1971 konden ze een gemeentewoning huren in de Korenbloemstraat, en in die tijd kwam Siem aan wal. Hun dochter werd een jaar na het huwelijk geboren en Siem was steeds blijven varen al die jaren. Twee maanden naar West-Afrika en terug, en dan een paar weken in Baarle en weer varen. Maar na zes jaar veranderden de voorwaarden, was er tussen de vaarperiodes maar een paar dagen verlof, soms ging AnneMiek dan naar de haven omdat Siem niet van boord kon. In eerste instantie maakten ze plannen om te emigreren naar Zuid-Afrika, maar omdat hun dochter ernstig ziek was in die tijd werden die plannen gecancelled.

Zelf gebouwd

Annemiek was zelfstandig ondernemer, ze kleurde stripverhalen in. Siem ging nadat ie voorgoed aan wal kwam een jaar bij de vader van AnneMiek werken en later bij Philips in Breda en Best. Ze kochten een stuk grond aan de Nassaulaan in 1974, en omdat ze geen aannemer konden vinden, besloten ze met hulp van buren en vrienden dan maar zelf aan de bouw te beginnen. “Samen met de schop sleuven graven voor de fundering.” In 1975 trokken ze erin, dus ze wonen daar nu 50 jaar!

Het was een spannende tijd toen Siem aan wal kwam. AnneMiek was een zelfstandige geëmancipeerde vrouw, wist zich te redden alleen, was actief in het Jeugdhuis, met kunst en emailleren. Later richtte ze de plaatselijke afdeling van het CDA mee op, ging de politiek in en kwam in de gemeenteraad. Ze werkte als ondernemer onder de naam De Ommekeer, schreef kinderboeken, was correspondent voor een aantal kranten, handelde in Kringlooppapier en nog veel meer.

Hun relatie noemen ze ‘bijzonder’ omdat ze de eerste jaren van hun huwelijk weinig samen waren, en als Siem thuis was dan werd er niet gepraat over allerlei zaken maar was het altijd een feestje.

Het nieuwe leven samen kostte hen anderhalf jaar veel kruim! Siem was heel anders opgevoed dan AnneMiek, met twee broers en een moeder die alles deed. Terwijl AnneMiek haar moeder jong verloor en gewend was voor zichzelf te zorgen. Het waren twee verschillende werelden. “We hebben toch voor elkaar gekozen” spreken ze nu met grote nadruk uit!

Kei gezond

“Ik ben eens bruidje geweest bij een paar dat 60 jaar getrouwd was, toen was ik 14. In die tijd was een diamanten huwelijk een zeldzaamheid” herinnert AnneMiek zich. Terugblikkend op hun huwelijksjaren zeggen ze: “het voelt niet als zestig jaar, heel vreemd.” Ze zijn beiden ‘kei gezond’ houden zelf hun huis en tuin bij. Gezondheid, daar zijn ze het over eens, is een belangrijke opdracht in het leven. In het verleden hadden ze een huis in Griekenland waar ze een deel van het jaar doorbrachten, maar dat hebben ze onlangs verkocht toen Siem 80 jaar werd.

Afgelopen zondag feestten ze samen met de naaste familie, ze hebben inmiddels twee kleinkinderen en ook al achterkleinkinderen, en buren en vrienden. “Nog nooit zo’n leuk feest gehad” klinkt het enthousiast. “Je gaat erdoor nadenken, de waarde die je hebt voor elkaar, waar zit die in.”

Op naar briljant en platina, dat wenste de burgemeester het diamanten paar. Wij sluiten ons daar graag bij aan.