Na de natte voettocht van donderdag 20 augustus waarmee het Bernardusoctaaf in Ulicoten werd gestart, volgde een samenkomst in de Mariakapel in de kerk, waar zr. Madeleine uitleg gaf over het prentje van dit jaar. En op zondag een zonnig Hoogfeest in de open lucht bij de Bernarduskapel aan de Bollekens, waar de stoelen bijna vol zaten. Pastor John van der Laer was de voorganger, muziek werd verzorgd door de Brassband onder leiding van Christiaan Kroon en het St. Ceciliakoor met daarin opgenomen het voormalig Bernarduskoor, onder leiding van Danny Pals. De brassband en het koor voerden ook samen twee muziekstukken uit. Zo werd het een plechtige viering waarna we elkaar ontmoetten onder het genot van een kop koffie/thee.

Door Jeanny Wouters

Kruisweg

Op dinsdag 25 augustus kwamen ruim dertig pelgrims samen bij de Bernarduskapel om de kruisweg te lopen. Deze kruisweg, die op Nederlands grondgebied ligt in het bos bij de kapel, werd vorig jaar nog gerestaureerd. Naast familieleden van de Indiëgangers, van Broeder Jan Boeren en van Father Fons Geerts waren er ook dorpsgenoten en pelgrims van elders aanwezig om zo samen te gedenken.

27 augustus

De afsluiting donderdag 27 augustus werd vanwege de onstabiele weersverwachting, en aangekondigd onweer, opnieuw bij de familie Meeuwesen aan de Heikantsestraat gehouden.

De viering werd muzikaal opgeluisterd door een groot gelegenheidskoor van bijna 50 zangers en zangeressen, waarbij alle parochiekernen vertegenwoordigd waren en ook zangers uit enkele andere plaatsen. Zoals in vroeger tijden in een schuurkerk, aldus pastoor Maickel Prasing die speciaal voor deze gelegenheid naar Ulicoten was afgereisd. Hij had deze avond een bijzondere jubilaris om in het zonnetje te zetten…

Omdenken

Omdenken, was het motto dat de werkgroep Bernardus dit jaar gekozen had. Elk jaar is er een ander thema, gekoppeld aan een spreuk van de Heilige Cisterciënzer. “Een van de moeilijkste dingen in ons leven is misschien wel omdenken en je openstellen voor veranderingen op je levenspad.” zo begon pastoor Prasing zijn preek. Omdenken, het klinkt een beetje modern, het past zeker bij onze tijd van parochiefusies en kerksluitingen, aldus de pastoor. “Maar het is zeker ook een heel Bijbels thema.” Hij refereerde naar het evangelie waarin Maria wordt bezocht door de aartsengel Gabriël met een boodschap die haar leven overhoop gooit. Ze stelde wel vragen, gaf zich niet zonder slag of stoot gewonnen, probeerde te begrijpen wat haar overkwam maar uiteindelijk gaf ze vol vertrouwen haar ‘ja-woord’ aan God. Daarna schetste de pastoor het leven van de Heilige Bernardus, “een man die mensen wist te raken.” Om dan verder in te gaan op de veranderingen in de kerk,dat je kritisch mag zijn, alles mag afwegen om tot een goede weg te komen. Afzetten tegen veranderingen is vaak ook een kwestie van angst ervoor. “God vraagt ons niet om grote dingen, maar Hij vraagt wel om een open hart. Wie zich aan God toevertrouwt, hoeft niet bang te zijn voor een nieuwe weg.”

40 Jaar toewijding

Na deze hoopgevende boodschap werd de dienst voortgezet, en aan het eind was er even ruimte voor een woord van dank door Annie Koks (oud-werkgroeplid Bernardus Ulicoten). En terwijl iedereen dacht dat het dankwoord richting de pastoor was, en de Bernarduskoeken om te laten zegenen al onderweg waren naar het altaar, richtte Annie het woord tot acoliet Agnes Jansens. Zij werd met mooie woorden en cadeautjes verrast, omdat zij al 40 jaar onafgebroken voor kerk en parochie klaar staat, eerst als misdienaar en daarna als acoliet!

Pastoor Prasing had wat feiten opgezocht en vroeg aan Agnes: “Wat zegt de datum 4 mei 1986 jou?” En Agnes antwoordde: “toen deed ik mijn Eerste Communie.” En dat was het begin van haar loopbaan als misdienaar en later, na de lagere school als acoliet.

Vele pastoors

Na afloop van de viering praten we even na met Agnes over dit bijzondere jubileum. Ze werd destijds gevraagd samen met haar broer, die zei nee, maar een nichtje ging wel met haar mee. Agnes herinnert zich haar beweegreden: “ik dacht ik ga toch naar de kerk, dan kan ik net zo goed iets actiefs doen.” En een bijkomend voordeel was dat ze vrij kreeg op school als er een uitvaart of bruiloft was waarbij een misdienaar nodig was.

Ze zag veel pastoors komen en gaan. Haar opleiding kreeg ze van pastoor Van Haperen destijds, en dat drukte wel een stempel op haar werkwijze: “hij was heel netjes en secuur” en zo is zij haar misdienaarswerk ook altijd blijven doen. “Dat neem je mee, het oogt onrustig als bijvoorbeeld niet alles netjes is opgesteld.” Terugblikkend stel ik de vraag of er veel vrouwen misdienaar of acoliet waren in Ulicoten in de voorbije jaren. In haar lagere schooljaren waren er veel meisjes; daarna als acoliet waren er ook meer meisjes en vrouwen, maar toen volwassen mannen als acoliet kwamen was zij de jongste en enige vrouw.

Niet alles was even gemakkelijk: Agnes vertelt dat ze het lastig vond als jong meisje om bij begrafenissen misdienaar te zijn, “zeker als je de mensen kende, dat deed ik liever niet.” Daarom waren er drie volwassenen als invallers bij die gelegenheden.

Bijzonder en emotioneel

Gevraagd naar hoogtepunten of bijzondere diensten die zij zich herinnert, memoreert ze het podium dat ze kreeg bij haar 25-jarig jubileum wat in mei werd gevierd waarbij pastoor Paes voorganger was en er een aantal pastoors waren uitgenodigd waaronder zij gediend had. En ook het gouden priesterjubileum van Father Fons Geerts in 2006 noemt ze, een foto daarvan heeft ze thuis ingelijst.

Maar direct daarna borrelt iets naar boven wat nóg meer indruk maakte. “De sluiting van de kerk, dat was echt heel emotioneel. Dat maak je maar eens in je leven mee.”

Heeft ze ooit in die veertig jaren overwogen om te stoppen? “In mijn tienerjaren heb ik wel eens gedacht om te stoppen.” Maar ze deed het niet, en zegt met volle overtuiging dat ze blijft doorgaan “Hier lokaal voor de Ulicotense mensen, dat heb ik altijd graag gedaan.” Als er elders iets speciaals te doen is en ze daarvoor wordt gevraagd? “Alleen als het echt iets bijzonders is.”

Vervolg

Met deze afsluitende viering is het Bernardusoctaaf nog niet helemaal voorbij. Er is op woensdag 9 september nog een activiteit bij de Bernarduskapel voor de kinderen van de Bernardusschool, waarbij ook de ouderen uit Ulicoten om 11.15 uur welkom zijn. De leerlingen van groep 7 en 8 serveren om 11.30 uur een lunch voor hen.

Aan het eind van de afsluitende viering bedankte Jacqueline van der Kaa namens de werkgroep Bernardus iedereen die voor of achter de schermen vrijwillig inzet of bijdrage heeft geleverd. Een luid en welverdiend applaus klonk voor de familie Meeuwesen voor het ter beschikking stellen van hun schuur voor de eerste en laatste viering van het Bernardusoctaaf 2026.