Op donderdag 20 augustus is in Ulicoten de jaarlijkse Bernardusoctaaf van start gegaan. Een octaaf is binnen de Rooms-Katholieke Kerk een periode van acht dagen waarin een hoogfeest wordt gevierd. De eerste dag is de feestdag zelf. In Ulicoten staat deze periode traditiegetrouw in het teken van de heilige Bernardus.

Door: Claudi Olieslagers

De heilige Bernardus van Clairvaux (1090-1153) was een Franse abt en een van de invloedrijkste geestelijken van de twaalfde eeuw. Hij speelde een belangrijke rol in de groei van de cisterciënzerorde en stond bekend om zijn nadruk op eenvoud, handarbeid en een diep geloof.

Dit jaar begon het Bernardusoctaaf echter anders dan anders. Het weer gooide behoorlijk wat roet in het eten. Maar Ulicoten zou Ulicoten niet zijn als er niet naar een oplossing werd gezocht. Omdat de gebruikelijke locatie niet gebruikt kon worden, werd de schuur van de familie Meeuwesen aan de Heikantsestraat omgetoverd tot een tijdelijke kerk.

Dus niet richting de Bernarduskapel, maar naar de Heikantsestraat voor de eucharistieviering. Pater Kenny Brack uit Meersel-Dreef was bereid gevonden om de viering voor te gaan. De muzikale begeleiding werd verzorgd door het St. Ceciliakoor. Ook het St. Willibrordusgilde uit Alphen leverde een bijzondere bijdrage, met vaandel en muziek.

Openstaan voor verandering

'Openstellen voor veranderingen in je leven' was het thema van het Bernardusoctaaf. Door de weersomstandigheden kreeg dat thema meteen een heel bijzondere betekenis. De jaarlijkse start van het octaaf vond immers letterlijk op een andere plek plaats.

Voordat de viering kon beginnen, was het wachten op de pelgrims die ondanks het slechte weer vanuit Alphen waren vertrokken. Een elftal wandelaars arriveerde uiteindelijk keurig op tijd. Zij hadden er een kleine twee uur over gedaan.

“Het water staat in mijn schoenen”, hoorde ik een van de pelgrims zeggen. Toch was er geen geklaag. Ondanks de regen en het feit dat er onderweg nauwelijks was geschuild, was de conclusie eenvoudig: “Het was toch gezellig.”

De dienst begon met het vertrouwde Bernarduslied: 'O Sint Bernardus, zie, groot en klein, wij komen u vereren, wil steeds ons voorbeeld zijn'.

Pater Kenny vertelde vervolgens over de monnik Bernardus en vroeg zich hardop af hoe de heilige het zou vinden als hij vandaag ineens in Ulicoten zou binnenstappen. Bernardus was volgens hem niet iemand van het vele feesten, maar juist van eenvoud en verbondenheid tussen mensen.

Bruggen bouwen

In zijn overweging sprak pater Kenny over het bouwen van bruggen: van het ene hart naar het andere en van mens tot mens. We kunnen van elkaar leren en elkaar ontmoeten. Maar, zo stelde hij, worden er onder die bruggen soms ook bommen gelegd. Juist daarom blijft het belangrijk om elkaar te blijven zoeken en naar elkaar te luisteren.

De heilige Bernardus stelde zichzelf iedere dag de vraag: 'Waartoe ben jij gekomen?'. Een vraag om zichzelf bij de les te houden en stil te staan bij wat werkelijk belangrijk is.

Misschien is dat ook voor ons een mooie gedachte. Om af en toe wat vaker de stilte te laten spreken. Om niet steeds meteen naar onze telefoon te grijpen, maar gewoon eens even niets te doen. Juist in die rust kunnen talenten en ideeën naar boven komen en ontstaat er ruimte om na te denken over wat er werkelijk toe doet.

Gezegende koeken

Aan het einde van de viering werden de traditionele Bernarduskoeken gezegend. Na afloop waren deze te koop, onder het genot van een kop koffie of thee. Een mooi moment om nog even na te praten en elkaar te ontmoeten.

Als afsluiting bracht het St. Willibrordusgilde uit Alphen nog een bijzonder eerbetoon aan de heilige Bernardus. Daarmee kwam een bijzondere en sfeervolle viering ten einde.

Het Bernardusoctaaf is daarmee begonnen. Tot en met 9 september staan er in Ulicoten nog verschillende activiteiten op het programma. Ook dit jaar is er dus volop gelegenheid om samen te komen, te vieren, te ontmoeten en misschien zo nu en dan ook even stil te staan bij de vraag: Waartoe zijn wij gekomen?