Sinds paus Franciscus de deur naar de heiligverklaring van Carlo Acutis open zette, nam het aantal pelgrims aan zijn graftombe aanzienlijk toe. Elke dag wandelen er honderden pelgrims naar de Piazza del Vescovado te Assisi om nu nog zalig Carlo Acutis te groeten en aanwezig te zijn bij hem. Assisi heeft er binnenkort dus een heilige bij. Niet alleen meer Franciscus van Assisi en zijn eerste broeders en de heilige Clara met haar eerste zusters, maar dus ook de heilige Carlo. De minder bekende kapucijnenkerk, Chiesa di Santa Maria Maggiore, is nu ineens een top bedevaartsplaats geworden. Allerlei soorten mensen bezoeken zijn graf, met allerlei soorten gebeden. Mensen met tranen in de ogen, zittend en biddend voor zijn graftombe waar je door een kijkglas zijn bijgewerkt lichaam kan zien liggen... in een blauwe jeans met sneakers aan zijn voeten... de 15 jarige Carlo, de eerste millenium heilige in de geschiedenis van de katholieke kerk.

Toen op 6 april 2019 Carlo's dode lichaam naar de kapucijnenkerk van Assisi werd gebracht, was de kerk enkel gekend als de plaats waar Franciscus voor de bisschop werd gesleurd door zijn vader, opdat de laatste een rechtspraak wou omtrent het verkwanselen van zijn eigendommen door zijn zoon. Franciscus antwoord was het zich ontdoen van zijn kleren, het aan de voeten van zijn vader te leggen en zelf vanaf nu gekleed te gaan in de kledij van de armen van die tijd. Op dat marktplein, naast het huidige bisschopshuis, bouwde men de huidige kerk en heeft men nu Carlo's lichaam neergelegd. Toen wij enkele jaren geleden met een bus vol mensen van onze pastorale eenheid Assisi bezochten, konden we ook in alle rust bij Carlo vertoeven.

Carlo werd geboren in Londen. Hij kreeg al vlug de nickname Gods Influencer, omdat hij een fervent computerprogrammeur was, dol was op gamen. Hij ging ook naar de film met vrienden, speelde virtuoos saxofoon, hield van voetbal en skiën. Maar wat hem atypisch maakte onder zijn vrienden was zijn bron van dit alles, namelijk: zijn radicaal geloof in een barmhartige en ondersteunende God wiens zegen hij dagelijks voelde.

Nadat Carlo zijn eerste communie ontving, zou hij dagelijks de eucharistie bijwonen. Hij speelde dit klaar, zelfs met ouders die daarvan eigenlijk niet moesten weten.

Carlo zijn beweegreden was om Jezus aanwezigheid altijd te voelen. Uiteindelijk maakte hij zoveel indruk op zijn ouders, dat zij opnieuw gingen praktiseren.

Ook zijn leeftijdsgenoten getuigen er nu nog van, dat zijn voorbeeld hen deed nadenken en 'geloof beleven' een normaal deel van hun leven werd. Carlo maakte er een punt van om met mensen te spreken over de deugddoende.

Wanneer Carlo 15 jaar werd, stelde men de diagnose van vergevorderde leukemie vast. Het was zinloos om een behandeling op te starten en hij zou nog maar kort te leven hebben. Hij was zich daar heel bewust van. Hij had veel pijn, maar beet van zich af en haalde onvoorstelbaar veel kracht uit zijn gelovig zijn om dit vol te houden. Tegen zijn moeder zei hij: "Ik weet dat ik sterf, maar ik heb er vrede mee, want ik heb in mijn leven geen tijd verspild aan dingen die God niet blij maken."

En voor hij stierf, uitte Carlo nog een laatste wens... om begraven te worden in Assisi dichtbij de heilige Franciscus, de heilige van de armen. Franciscus was in Carlo zijn leven ook heel erg veel gaan betekenen omwille van zijn keuze voor de mensen die in nood waren. Carlo leerde de spiritualiteit van Francsicus al kennen van toen hij 5 jaar oud was. En hij wilde Franciscus na doen... hij bracht zijn spaarvarken naar de kapucijnen in Milaan, waar zijn ouders hun hoofdverblijfplaats hadden, en vroeg de broeders om zijn centjes te besteden aan de armenwerking net zoals Franciscus dat deed toen hij arm ging leven.

Toen Carlo een frisse tiener werd, dus niet lang voor zijn dood, begon hij vrijwilligerswerk te doen in de Capuchin Soup kitchen bij de kapucijnen. En opnieuw spendeerde hij zijn spaargeld aan de armen, door slaapzakken te kopen voor de daklozen en warme dranken voor wie 's nachts op straat moest slapen.

Carlo's band met Franciscus en met de stad Assisi werd steeds heviger, naargelang hij de vreugde voelde om zijn spaargeld te spenderen om armen bij te staan. In Assisi voelde hij zich enorm thuis en voelde hij een zekere vrede over zich komen, die hij ergens anders niet voelde. Carlo kon in Assisi een weg vinden om doorheen Franciscus van Assisi na te denken over hoe Jezus met hem op weg wou gaan. Hij vond 'zichzelf' door naar Asissi te komen en aan het graf van Franciscus rust te vinden.

Op zondag 20 juli naar Meersel-Dreef

Op de foto zien we Br. Jo uit het kapucijnenklooster van Meersel-Dreef de laatste hand leggen aan zijn schilderij van Carlo's aangezicht. Op zondag 20 juli zal dit schilderij samen met de reliek van Carlo Acutis een permanente plaats krijgen in de kloosterkerk te Meersel-Dreef. Dit zal gebeuren in de Mis van 10.30 uur. De reliek is P. Kenny vorig jaar zelf gaan halen in Assisi, met een 'nihil obstat' van onze bisschop Johan Bonny. Net zoals in de kapucijnenkerk van Assisi, mogen pelgrims in de kapucijnenkerk van Meersel-Dreef Carlo ontmoeten; hopelijk komen heel wat jonge mensen tot bezinning over hun leven bij de ontmoeting met Carlo in onze kerk.

Wij zijn heel erg blij dat wij als kapucijnen, zowel in Milaan, Assisi en Meersel-Dreef, zo'n bijdragen konden en kunnen leveren aan Carlo, toen hij nog in leven was, als na zijn dood.

Iedereen is van harte welkom op zondag 20 juli, in de Mis van 10.30 uur.

Kenny Brack, OFM-Cap.

Parochievicaris in de pastorale eenheid St.-Franciscus Hoogstraten-Rijkevorsel

Gardiaan van het kapucijnenklooster te Meersel-Dreef (Hoogstraten)