Ik was al heel vroeg wakker, het was nog donker en dacht dat ik gedroomd had. Mijn horloge ligt op het kastje naast mijn bed, ik wil weten hoe laat het is; naast mijn horloge ligt iets oranjes, het blinkt in het donker… dus toch…ik heb… het niet gedroomd… ik heb echt een lintje gekregen! Frans ligt nog lekker te slapen en ik laat alle gebeurtenissen van gisteren de revue passeren. Net een film waarin ik onvoorbereid, totaal onverwacht de hoofdrol in heb gespeeld.

Anka had gebeld dat ze met Emma en Lupe, als verrassing voor opa, ’s middags een taartje zouden komen brengen. Niks verklappen hoor oma! Wat een wereldsmoes om er zeker van te zijn dat ik thuis was.

We zaten lekker buiten in het zonnetje toen de bel ging; Lupe ging opendoen en kwam terug… er staat een mevrouw voor de deur en je moet even komen. Het was Irene… ik moest even buiten komen kijken.

Ik had mijn tuinklompen nog aan, kwam net uit de vogelkooi; Frans komt ook even kijken wat er te doen is. In de verte horen we muziek, een bekende mars, Jubilissimo… het komt dichterbij, klinkt goed… ik zie de muzikanten nog niet, ze zijn de bocht nog niet om.

Marjon onze burgemeester, die vlak bij ons woont, loopt voorop en zwaait en ik zwaai terug zoals gewoonlijk, ze gaan zeker ergens een serenade brengen zeg ik… nog steeds niks in de gaten; ze steken over en komen onze oprit op… Volgens insiders stonden mijn hersens even uit. Onze eigen harmonie, V&V! Ik zeg nog tegen Frans, dat is vast voor jou!

Toen ik de ambtsketen bij Marjon zag, begon er pas iets te dagen, de rest is bekend.

Als ik dit schrijf is het zondag en ik ben nog steeds aan het nagenieten van deze totaal onverwachte gebeurtenis; overal staan bloemen, talloze appjes, vele kaarten en op straat word ik gefeliciteerd, ook door mensen die ik helemaal niet ken.

Morgenochtend hijs ik de vlag met oranje wimpel (gisteren nog via marktplaats in Oosterhout op de kop getikt) en dan is er ook nog de Gedecoreerdenbijeenkomst op het Gemeentehuis. Daarna stort ik me in het feestgewoel op het Annaplein; dit keer sla ik mijn bridgeavond toch maar over.

Ik bekijk het lintje, deze sierlijke decoratie nog eens nauwkeurig. Je maintiendrai. Ik zal handhaven. Ik heb nagekeken waarom er een Franse tekst op staat: komt van Willem van Oranje uit een ver verleden.

Wat ik me realiseer is dat Frans ook een stukje van deze onderscheiding verdient, leuke bijkomstigheid dat de tekst er in het Frans op staat.

Als ik dit lintje zal dragen, heb ik ook altijd een stukje Frans bij me.

Tot de volgende vlooi.

Martine