Het verhaal van ezeltje Pleuntje is vast niemand ontgaan. Op maandagavond 7 september was het twee weken oude ezeltje ineens verdwenen. Al snel kreeg Marlhene Mouws van Het Ezelpaleis door dat Pleuntje niet zelf op avontuur was gegaan, maar waarschijnlijk was gestolen.
Door: Claudi Olieslagers
Een moeder-ezel blijft normaal gesproken altijd in de buurt van haar ezelkindje. Maar moeder-ezel stond er verloren bij. Ze liep ook niet langs de afrastering, zoals ze normaal zou doen als ze wist dat Pleuntje daarheen was gelopen. Er werd met man en macht gezocht. Tegen beter weten in hoopte iedereen dat Pleuntje ergens gevonden zou worden.
Wie doet dat nou?
Op dinsdag net na de middag zag Marlhene haar ineens liggen, in een hoekje van de wei. Vermoord en mishandeld. De schok en het verdriet zijn groot. “Wie doet dat nou?” Marlhene zegt het tijdens ons gesprek meerdere keren. Een vraag waarop niemand een antwoord heeft. Haar telefoon gaat regelmatig, de politie komt binnen en ondertussen probeert ze mij ook nog te woord te staan. “Het is een chaos”, zegt ze. Dat is eigenlijk nog zacht uitgedrukt. Gelukkig is bestuurslid Lieke Pellis er. Zij probeert wat structuur te brengen in deze emotionele en hectische dagen.
Landelijke pers
Het Ezelpaleis werd op 18 september 2024 opgericht. Terwijl we praten, realiseert Marlhene zich ineens dat de stichting komend weekend alweer twee jaar bestaat. Een jubileum waar normaal gesproken misschien even bij stilgestaan zou worden. Maar daar is nu geen ruimte voor. Alles draait om Pleuntje.
De afgelopen dagen stonden volledig in het teken van het kleine ezeltje. De landelijke pers en ook Belgische media kwamen naar Het Ezelpaleis om het verhaal te vertellen. Er kwamen ruim zeshonderd mailtjes binnen. Ook de berichten en filmpjes die Het Ezelpaleis op de socials plaatsten, werden massaal gedeeld. De oproep voor een beloning om de dader te vinden, werd binnen vier uur volledig gedoneerd.
Tegen gekken kun je niet veel doen
Ook van volslagen onbekende mensen kreeg Marlhene telefoontjes en berichten. “Zo lief, maar ik weet het even niet meer. Sorry, nu ga ik weer huilen.” Even later kan ze gelukkig ook weer lachen. Ze vertelt dat burgemeester Marjon de Hoon-Veelenturf op haar hakken tussen de ezels liep en samen met wethouder Adams naar Het Ezelpaleis kwam om een hart onder de riem te steken.
Helaas kwamen er ook wat vervelende reacties. “Ik had echt niet meer kunnen doen om Pleuntje te beschermen. Tegen gekken kun je niet veel doen”, zegt Marlhene. En daar heeft ze gelijk in. Je kunt goed voor je dieren zorgen, maar je kunt helaas niet overal tegelijk zijn.
Ruim vijftig ezels
Marlhene was schoonheidsspecialiste en pedicure en werkte daarnaast in de zorg. Maar de zorg gaf haar geen energie meer. Ze wilde en moest iets anders gaan doen. Zo begon ze in 2024 met het opvangen van een paar verwaarloosde ezels. “Die ezels zag ik weer ezels worden”, vertelt ze.
Er kwamen steeds meer ezels bij en zo ontstond Stichting Het Ezelpaleis aan de Hoogstratensebaan in Baarle-Nassau. Nederland telt vier grote ezelopvangplaatsen, waarvan er twee in Baarle zijn. Toen Marlhene begon, had ze nooit kunnen bedenken dat er twee jaar later ruim vijftig ezels bij haar zouden rondlopen.
Het Ezelpaleis kreeg de afgelopen tijd al veel media-aandacht, onder andere omdat de stichting Israëlische ezeltjes opvangt en helpt socialiseren. Maar de gebeurtenissen rond Pleuntje overtreffen alles.
Pleuntje is inmiddels meegenomen voor onderzoek. Daarna komt ze terug naar Het Ezelpaleis, vertelt Marlhene. “Dan laten we haar cremeren en krijgt ze hier een plekje waar ze thuishoort.” Maar daarna moeten ze verder. Verder voor de ezels die er nog zijn en voor de ezels die in de toekomst hun weg naar Het Ezelpaleis zullen vinden.
Veel liefde
Als ik Marlhene vraag waar Het Ezelpaleis op dit moment behoefte aan heeft, hoeft ze niet lang na te denken. “Vrijwilligers. Die zijn altijd welkom.”
Marlhene en Lieke willen daarnaast nog één boodschap meegeven. Blijf waakzaam wanneer je in het buitengebied iets ziet gebeuren. Kijk kritisch om je heen en meld het wanneer je iets verdachts ziet.
Pleuntje was nog maar twee weken oud en zo klein dat het volgens Marlhene mogelijk moet zijn geweest om haar eenvoudig mee te nemen, misschien zelfs onder een jas. “Waarom?” Die vraag blijft voorlopig onbeantwoord.
We lopen nog even tussen de ezels. Er wordt geknuffeld en verzorgd. De dieren lijken zich weinig aan te trekken van alle commotie. Misschien is dat maar goed ook. “De liefde van de andere ezels helpt”, vertelt Xaviera een van de vrijwilligers.
Pleuntje kreeg nooit de kans om groot te worden. Maar haar korte leven heeft wel laten zien hoeveel mensen zich het lot van een klein ezeltje aantrekken.
En dus gaat Het Ezelpaleis verder. Met verdriet, met vragen, maar vooral met heel veel liefde voor de ezels.