De Visvereniging ‘t Goordonk in Baarle-Nassau heeft het heel moeilijk. 160 leden, vier jaar problemen vanwege extreme droogte, daarvoor botulisme (bacterie in het water) waardoor de vijver twee jaar moest worden afgesloten tijdens warme periodes. En nu een fikse uitbreiding, door de vele regenval en stijging van het grondwater, met ruw geschat 3500 extra kubieke meters water, maar bijna geen plekken waar de vissers hun hengels kunnen uitgooien. En het water kan nergens naartoe. We praten hierover met voorzitter/secretaris Frans Tuijtelaars.

Door Jeanny Wouters

“We hebben nog geluk met de temperatuur… als die stijgt komt dat probleem van botulisme terug” legt Frans uit. Botulisme is een bacterie die sterfte onder vogels veroorzaakt en ook gevaarlijk is voor andere dieren. Om dit probleem in stilstaand water te kunnen oplossen moet stroming veroorzaakt worden, waardoor zuurstof in het water komt. Daarvoor werden een aantal jaren geleden twee beluchters geplaatst die het water in beweging houden waarmee dat probleem is opgelost. Vanwege de hoge waterstand staan de stroomkasten om die beluchters te laten functioneren onder water en zijn daarom uitgeschakeld.

Zoveel liefhebbers

Dat visvereniging Goordonk zoveel leden heeft is niet bij iedereen bekend. Als je rond de visvijver wandelt zag je wel bijna altijd op afstand van elkaar mensen met hengels, jong en oud. “Mensen die lid zijn van onze vereniging krijgen een landelijke vispas en leden kunnen ook elders vissen, daarom bestaan wij nog. De inkomsten uit dag- en weekvergunningen om te vissen op de vijver zijn helemaal weggevallen.”

35 jaar geleden

Een extreem hoge waterstand kwam eerder voor en wel 35 jaar geleden. De gemeente en het Waterschap werden benaderd met het verzoek dit op te lossen door een buis te leggen om de maximale hoogte te kunnen reguleren. Die afvoerbuis kon dan worden aangesloten op een sloot die naar de Chaamse Beek leidt en zo kon de vijver nooit ‘overstromen’. “Het Waterschap was tegen, je mag geen oppervlaktewater lozen” herinnert Frans zich. “Maar het is geen regenwater maar grondwater. Dat staat overal hoog, is een probleem voor de boeren, overal. Wij kunnen niks, zijn met handen en voeten gebonden. Wat kunnen we de mensen bieden?”

Niet vissen

“Wij adviseren niet te vissen” is het standpunt van de visvereniging. “Het probleem voor de vissers en vissen is dat als de lijn onder de steiger terechtkomt, dan kunnen ze die niet er onderuit halen.” De visvereniging zet zich in om jeugdige visliefhebbers te leren om op een verantwoorde manier met de vissen om te gaan. Professioneel gedrag zorgt ervoor dat de vissen geen pijn lijden en bij Visvereniging ‘t Goordonk is de regel dat de vissen áltijd netjes worden teruggezet. Vissen is een sport die veel brengt, en door veel mensen wordt gewaardeerd weet Frans. Hij wijst om zich heen als we bij de visvijver staan: rust, natuur, groen, vogeltjes, het is geweldig ontspannend.” Op woensdagmiddagen werd de jeugd bekendgemaakt met de hengelsport, hoe de vis met respect te behandelen, “we willen ze graag begeleiden, maar we hebben geen mogelijkheden nu en dat is heel jammer.”

Drijvende steigers

De visvereniging is met tal van ideeën en oplossingen bezig, ze bekeken de mogelijkheden van drijvende steigers maar daar is de gemeente niet voor. Bootjes om te vissen, dat vraagt om allerlei veiligheidsmaatregelen zoals zwemvesten, voorschriften, controles. De visvijver is een open toegankelijk terrein zonder toezicht. En dan nog de hoge kosten die een en ander met zich meebrengt…

De beluchters moeten eruit voor groot onderhoud, maar er kan geen kraan bij komen op dit moment. De beluchters zijn eigendom van de gemeente, maar de visvereniging zorgt voor de bediening en het reguleren van de waterverplaatsing.

Nieuwe schuilhut

En dan zijn de steunpalen van de schuilhut helemaal rot, waardoor de hut onveilig wordt. Twee jaar geleden was de visvereniging bezig met een eigen onderkomen aan de rand bij de ingang van de vijver, er werd een tekening gemaakt door Peter Michielsen en die werd ingediend en goedgekeurd, alles was bijna in kannen en kruiken en op het laatste moment ketste het af. De visvereniging wilde de hut gebruiken voor opslag van materialen, voor educatie van jeugdleden, en om mensen de gelegenheid te bieden te schuilen bij slecht weer. Frans spreekt over argumenten als ’bodemloze put’ en ook de overlast van jeugd werd aangehaald, maar volgens hem is dat geen argument om een goed plan te torpederen. Dat plan gaat dus niet door, maar een nieuwe schuilhut moet er wel komen, de toezegging hiervoor ligt er. De visvereniging laat weten dat de dag na het interview de vereniging bericht kreeg van de gemeente dat de nieuwe schuilhut over enkele weken wordt geplaatst!

Frustrerend

Er moet een oplossing komen, daarover is iedereen het eens. Maar hoe? “Het is nie makkelijk. Heel frustrerend.” Visvereniging ‘t Goordonk ziet de oplossing in de afvoerpijp en hiervoor zou de gemeente samen met hen contact moeten zoeken met het Waterschap. De gemeente is eigenaar van de visvijver, de visvereniging huurt deze. Onderhoud en faciliteren is zorg van de gemeente. “Er moet iets gebeuren” verzucht Frans. “Als de gemeente niets doet, dan houdt het op.” In het verleden werkte men bijvoorbeeld ten tijde van het botulisme probleem goed samen met de ambtenaren die de situatie ter plaatse kenden. “De energie verdwijnt als er zoveel tegenstand is. Maar we willen de leden niet in de steek laten!”

Terwijl we rondwandelen voor zover dat nog kan (ongeveer alle paden op het 1,5 hectare groot terrein staan onder water net als de steigers) wijst Frans op Koikarpers en schildpadden die worden gedumpt door mensen, en die een groeiende plaag vormen en aangepakt moeten worden. “Als je goed kijkt kun je de vissen over de paden zien zwemmen.”