De Dementievriendelijke Gemeenschap Baarle bestaat 10 jaar. Op zaterdag 18 april vond een ontmoetingsdag plaats. Wanneer ik voor Ons Weekblad binnenkom, is André Moors bezig met een fotopresentatie. Daarvoor liet hij al filmpjes van Baarle zien. Mooi om de herkenning te zien en de 'o’s' en 'a’s' te horen. De foto’s doen een beroep op het geheugen; André had bewust beelden van alle aanwezigen verwerkt. Na afloop wordt er nagepraat onder het genot ven een heerlijke maaltijd.

Door: Claudi Olieslagers

Ik loop van tafel naar tafel en raak in gesprek. Aan één van de tafels vraag ik wie vergeetachtig is. De vraag komt terug: of ik dat kan zien. Ik antwoord dat dat aan de buitenkant niet zichtbaar is. Een van de dames zegt dat ze niets meer kan onthouden. Terwijl ik nog zoek naar hoe het gesprek verder gaat, zegt ze plots: “Jij bent toch de dochter van Clara de Jong?” Als ik lachend opmerk dat het met haar geheugen wel meevalt, lacht ze mee.

Een vrouw vertelt, samen met haar man, dat elke dag hetzelfde is. Vooral het voortdurende herhalen valt haar zwaar. Toch wil ze niet klagen – eigenlijk wil niemand dat. Er even uit zijn doet zichtbaar goed. Volgende week komt het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg). Ze hoopt dat er dan zorg overgenomen kan worden, bijvoorbeeld via dagopvang voor haar man. Het liefst op een boerderij, omdat dat bij hem past. Praten over dementie blijft moeilijk. Er rust nog altijd een stigma op en om hulp vragen is niet vanzelfsprekend.

Bij Marieke van Jaon van Lieskes schuif ik aan en krijg na de tomatensoep een slaatje aangeboden. Riet doet nog alles zelf. Haar dochter Marie-Elise vertelt dat haar moeder nog steeds goed kan koken. Ondanks haar vergeetachtigheid vinden haar kinderen de soep van oma nog altijd lekkerder dan die van haar dochter.

Riet is samen met haar man Frans aanwezig. Ze genieten van de maaltijd, al is de portie wat groot. Tijdens het gesprek vertelt haar dochter hoe haar moeder de laatste tijd anders naar het verleden kijkt. “Nu begrijp ik pas hoe mijn vader zich gevoeld moet hebben,” heeft ze gezegd. Waar ze hem vroeger aanspoorde om beter na te denken – “Dat weet je toch wel?” – ervaart ze nu zelf hoe het is om iets écht niet meer te weten. Dat besef brengt ook schuldgevoel met zich mee.

Als kind maakte haar dochter het van dichtbij mee. Haar opa kwam dagelijks meerdere keren vragen waar zijn vrouw was. Hij kon niet onthouden dat zij overleden was en begreep het verdriet van zijn dochter niet. Voor een kind van zes veranderde een lieve opa zo in iemand die haar moeder telkens opnieuw liet huilen.

Gelukkig is er tegenwoordig meer kennis over dementie en de impact ervan op naasten en relaties. Toch blijft er behoefte aan meer begrip, want misverstanden liggen nog altijd op de loer.

Het echtpaar en hun dochter geven toestemming om hun verhaal te delen in Ons Weekblad. “Waarom niet?” zeggen ze. Tijdens het gesprek ontdekken we dat we in dezelfde straat wonen. Als blijkt dat de opa van mijn man vroeger bij hen in de straat woonde, voelt het bijna vertrouwd.

Ze hebben nog meer te vertellen, maar dat wordt een keer een ander onderwerp voor Ons Weekblad.

Na de maaltijd volgt bingo – altijd goed voor plezier. Benjamin en Matisse zijn met oma Annette meegekomen om te helpen. Ze leggen duidelijk uit wat ze doen en weten verrassend goed wat dementie inhoudt. Mooi om te zien hoe vrijwilligerswerk al op jonge leeftijd wordt doorgegeven. Joep is er met oma Marian en helpt kok Tjalling met het maken van de slaatjes. De ingrediënten, afkomstig van De Groene Vlinder, zijn bij deze twee koks in goede handen.

Wilt u meer weten over de Dementievriendelijke Gemeenschap Baarle? Neem dan contact op met de werkgroep of met Kitty Vrolijk via kittyvrolijk@abg.nl. Maar vooral: praat erover en ga het gesprek aan met mensen met dementie – er is altijd wel een onderwerp te vinden.