Een bijzonder bezoek voor burgemeester Marjon de Hoon-Veelenturf. Op 5 juli vierde het echtpaar Anton en Christie Kloppers-Spinnewijn hun briljanten huwelijk. Natuurlijk ging de burgemeester hen persoonlijk feliciteren. Voor deze gelegenheid ging ook haar man John mee, die het echtpaar omschrijft als 'goede buren'. Anton en Christie wonen op een prachtig plekje aan de Oude Baan in Baarle-Nassau.

Door: Claudi Olieslagers

Beiden zijn inmiddels 88 jaar oud. Christie vertelt lachend dat zij precies een week ouder is dan Anton. “Dat vergeet ik natuurlijk niet,” zegt ze met een glimlach.

Het echtpaar komt oorspronkelijk uit Rotterdam en woonde jarenlang in Ridderkerk. Voor zijn werk bij Ericsson moest Anton naar Brabant verhuizen. Ze gingen op zoek naar een rustige plek om samen verder te leven.

Die vonden ze dankzij een piepkleine advertentie. “Het leek toen absoluut niet op wat het nu is,” vertelt Christie. “Het was één groot moeras vol bramen.”

Ze plaatsten eerst een klein boshuisje op het terrein. Van daaruit begonnen ze samen aan de bouw van hun eigen huis. Anton metselde, terwijl Christie stenen aansleepte, beton vlocht en het voegwerk verzorgde. Door zijn werk, waarbij hij regelmatig naar het buitenland moest – zelfs een jaar naar Ierland – duurde het ongeveer acht jaar voordat ze daadwerkelijk in hun droomhuis konden wonen. Helemaal af is het volgens hen eigenlijk nog steeds niet.

“Maar dat hoeft ook niet meer,” lachen ze allebei.

Dat ze volop genieten van hun plekje is direct zichtbaar. Tijdens het gesprek komt een roodborstje zich even melden. 'Ons vogeltje,' noemen ze hem liefdevol. Er staat dan ook altijd wat voer voor hem klaar. Ook wijzen ze me op de prachtige roze bloemen van de slaapboom. “Kijk maar,” zegt Christie, “vanavond gaan alle blaadjes vanzelf dicht.”

Hun liefdesverhaal begon min of meer toevallig. Christie had eigenlijk helemaal geen zin om naar een feestje te gaan. Pas nadat een vriendin bleef aandringen, ging ze toch mee. Daar ontmoette ze Anton.

Na hun huwelijk op 5 juli 1961 begonnen ze aan een bijzonder huwelijksavontuur. Vier maanden lang trokken ze er met een klein kapiteinsloepje op uit.

“We stapten letterlijk in het huwelijksbootje,” lachen ze.

Ze voeren via de Maas richting Lyon, met als droom de Middellandse Zee te bereiken. Maar doordat de sluizen werden schoongemaakt, moesten ze omkeren. Via Zeeland keerden ze uiteindelijk weer terug naar huis.

Varen was jarenlang hun grote passie.

“We waren echte waaghalzen,” zegt Christie.

Het spannendste avontuur beleefden ze op zee, toen ze vlak bij Cherbourg in een kanaalrat terechtkwamen. “Er zijn toen veel vissersschepen verdwenen,” vertelt Anton. “Wij hebben ontzettend veel geluk gehad.”

Ook de oorlog liet diepe indrukken achter.

Anton herinnert zich nog goed dat hij ooit uit school kwam en ontdekte dat zijn huis na een bombardement leeg was. Zijn ouders waren geëvacueerd en hij moest tijdelijk bij zijn oma gaan wonen.

Ook staat hem nog helder voor de geest hoe er op een trein werd geschoten.

“De eerste keer stond ik verstijfd van schrik,” vertelt hij. “De tweede keer rende ik weg. Je leert snel.”

De grote avonturen liggen inmiddels achter hen, zeggen ze zelf. Toch genieten ze nog iedere dag van hun leven in Baarle.

Christie vertelt enthousiast de mooiste verhalen, al merkt ze ook eerlijk op dat haar kortetermijngeheugen haar soms in de steek laat. Anton helpt haar dan liefdevol weer op weg.

Hun drie kinderen wonen in Willemstad, Rotterdam en Ridderkerk. Hun zoon woont zelfs nog in het oude ouderlijk huis. Regelmatig komen ze naar Baarle om boodschappen te doen, in de tuin te werken of gewoon gezellig op bezoek te gaan.

Daarnaast genieten Anton en Christie volop van hun kleinkinderen en achterkleinkinderen. Trots laten ze de knutselwerkjes zien die ze voor hun briljanten huwelijk kregen. Eén van de achterkleinkinderen maakte een prachtig huwelijksbootje, een knipoog naar hun bijzondere huwelijksreis.

“We hebben alles gedaan wat we leuk vonden,” zegt het echtpaar. “En nu genieten we samen nog van alles wat ons gegeven is.”

Hun 65-jarige huwelijk vierden ze samen met hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen helemaal in stijl. Ze gingen zeilen op het Haringvliet en sloten de dag af met een heerlijk diner in Grevelingen.

Aan het einde van het gesprek vat Anton hun gezamenlijke leven misschien nog wel het mooist samen. Lachend zegt hij: “Als je eraan begint, weet je nooit hoe lang het duurt.”