23 juni is al zestig jaar een bijzondere datum voor Kees en Sjaan van Rijswijk-Bruers. Op die dag in 1966 gaven zij elkaar het ja-woord. Zestig jaar later kijken zij terug op een rijk leven samen, met twee dochters, kleinkinderen, zes achterkleinkinderen en talloze mooie herinneringen. Alsof die week nog niet feestelijk genoeg was, vierde Kees op 29 juni ook nog eens zijn 84e verjaardag. Sinds kort wonen zij in Baarle-Nassau, waar zij zich inmiddels helemaal thuis voelen in Le Monastère.

Door Claudi Olieslagers

Bij binnenkomst overhandigde burgemeester Marjon de Hoon-Veelenturf namens de gemeente een bijzondere kaars met daarop het heraldische wapen van Baarle. Daarna komen de verhalen vanzelf op gang.

Kees werd geboren in de Tilburgse Heikant, Sjaan in Goirle. Ze leerden elkaar kennen tijdens een Sinterklaasbal, bij de Hasseltse Kapel in Tilburg. De liefde kwam niet meteen. Een week later bracht Kees Sjaan op de fiets naar huis, naar de boerderij aan de Abcovenseweg. Vanaf dat moment waren ze onafscheidelijk.

Kees werkte op de boerderij van zijn ouders totdat hij in militaire dienst moest. Daar werd hij opgeleid tot kok. "Maar toen ik uit dienst kwam, had ik geen tijd meer om te koken," vertelt hij lachend. Hij koos voor het leven op de weg als vrachtwagenchauffeur. Wie hem daarover aan de praat krijgt, hoeft voorlopig niets meer te vragen. Ook burgemeester De Hoon-Veelenturf luisterde met belangstelling naar zijn verhalen over Van Blerk, later Assenburg, waar hij jarenlang werkte. Hij hielp zelfs mee met de inrichting van het gemeentehuis.

Nog vóór hun huwelijk bouwden Kees en Sjaan in 1965 hun eerste huis aan de Pastoor de Beekstraat in Goirle. Na de trouwdag trokken zij erin. Daar begon hun leven samen. Dochters Lianne en Carola werden geboren en in 1978 verhuisde het gezin naar Alphen. Het buitenleven paste beter bij hen dan de drukte van het dorp.

Daar woonden zij vervolgens 48 jaar. Kees combineerde zijn baan als chauffeur met het houden van mestvarkens. Om vijf uur 's morgens ging de wekker. Na een lange werkdag wachtte thuis opnieuw het boerenleven. Sjaan hielp waar nodig. 's Avonds trok zij de voerkleppen open zodat de varkens konden eten. Samen de schouders eronder zetten was vanzelfsprekend.

Zorgen voor anderen zit Sjaan in het bloed. Dat deed zij vroeger en dat doet zij nog steeds. Wanneer een kind of kleinkind op zichzelf gaat wonen, zorgt oma ervoor dat alles netjes is ingericht. Ze klimt bijna in de keukenkastjes om ze te poetsen. En is er een hardnekkige vlek in de kleding, dan klinkt steevast haar bekende advies: "Nie russen, maar deppen". Een uitspraak die inmiddels door de hele familie wordt gebruikt.

Over zichzelf praat Sjaan liever niet. Zodra het gesprek haar kant op gaat, zegt ze lachend: "Schrijf dat maar niet op". Maar zodra de kinderen, kleinkinderen en zes achterkleinkinderen ter sprake komen, begint ze zichtbaar te stralen. Het gezin is haar grootste trots.

Het diamanten huwelijk werd inmiddels gevierd met de hele familie bij Klein Amerika. Alleen kleindochter Cristel ontbrak vanwege een operatie. Natuurlijk gingen opa en oma nog even bij haar langs. "Ik zal haar straks nog eens bellen... of ik rij gewoon even naar haar toe," zegt Sjaan. Dat typeert haar zorgzame karakter.

Autorijden doen ze allebei nog graag. Ze bezitten zelfs een Peugeot-cabrio als oldtimer. Ook hun kinderen rijden cabrio en samen maken ze regelmatig een gezellig toerke. Daarnaast stappen ze nog graag op de fiets om samen van de omgeving te genieten.

Vrijwilligerswerk speelde altijd een belangrijke rol in hun leven. Kees is nog steeds actief bij de Boerendag en het Heemkundemuseum in Alphen. Sjaan was ruim vijftien jaar vrijwilliger op De Hoogt. Tegenwoordig geniet zij vooral van het oppassen op de achterkleinkinderen.

Ook over kleinzoon Teun vertellen ze vol trots. Op 23 juni, precies op de trouwdag van zijn opa en oma, werd hij op slechts 23-jarige leeftijd geïnstalleerd als wethouder van de gemeente Goirle. Een bijzondere samenloop van data die het diamanten jubileum extra glans gaf.

Tijdens het bezoek halen Kees en Sjaan hun trouwfoto tevoorschijn. Op het bruidsboeket prijken stephanotissen, bloemen die symbool staan voor huwelijksgeluk.

En wat is nu het geheim van zestig jaar huwelijk?

Kees hoeft er niet lang over na te denken. Met een twinkeling in zijn ogen zegt hij: "Je moet niet alles samen doen. En je moet ook nooit zeggen hoe laat je thuis bent."

Sjaan schiet in de lach. Misschien zit juist in die nuchtere Brabantse levenswijsheid wel het geheim van een huwelijk dat al zestig jaar standhoudt. Een leven vol hard werken, voor elkaar zorgen, ruimte geven én samen genieten. Een mooier recept voor een diamanten huwelijk is er eigenlijk niet.