Schepenen Anja van Gils en Remco van Tilburg brachten onlangs een bezoek aan Tonny en Jos van Laak-Oerlemans. Het echtpaar trad op 21 augustus 1976 in het huwelijk en vierde dus hun gouden bruiloft. Bijzonder is dat Tonny en Jos niet alleen vijftig jaar lief en leed delen, maar ook een groot deel van hun leven samen op het water hebben doorgebracht. „Wij zijn echte schippers”, vertellen ze met een glimlach. Als de schepenen aanbellen, zijn Tonny en Jos nog maar net terug van een bijzondere reis. Twee weken lang voeren ze op het vrachtschip van hun zoon, zodat deze met vakantie kon.

Door: Claudi Olieslagers

Liefde op de scheepswerf

Hun verhaal begint op een scheepswerf in Dordrecht. De ouders van Tonny lieten daar een nieuw schip bouwen en woonden tijdelijk in een caravan. Toevallig lieten ook de ouders van Jos op dezelfde werf een schip bouwen. De twee families leerden elkaar daardoor kennen.

De eerste vonkjes tussen Tonny en Jos kwamen eigenlijk door een trouwfeest. De zus van Tonny en haar zwager waren uitgenodigd voor een bruiloft waar ook Jos naartoe ging. Tonny mocht mee met Jos. Na afloop nam Jos afscheid met de woorden: 'Misschien kom ik met Kerstmis naar je toe'.

Op eerste kerstdag was Jos jarig en bleef hij thuis. Maar op tweede kerstdag klopte hij alsnog aan bij de caravan van Tonny. "En zo is het gekomen”, vertellen ze lachend.

Samen aan boord

Zowel de ouders van Tonny als die van Jos voeren. Het was dan ook niet vreemd dat beiden dezelfde droom hadden. Toen Tonny twintig en Jos tweeëntwintig jaar was, trouwden ze. Eerst werkten ze samen op het schip van de ouders van Jos. Na ongeveer negen maanden kregen ze hun eerste schip samen.

In totaal hebben Tonny en Jos vier verschillende schepen gehad. Ze voeren voornamelijk internationaal onder de Belgische vlag, vanwege fiscaal voordeel, op de Rijn, met onder andere kolen, erts, grind en zand. Omdat ze allebei kapitein waren, ging het varen dag en nacht door. "Ons leven speelde zich af op de boot”, vertellen ze.

Aan wal kwamen ze niet vaak. Eigenlijk vooral voor de boodschappen. Hun kinderen groeiden de eerste zes jaar op bij hen aan boord. Daarna gingen de jongens naar het internaat. In de weekenden en vakanties kwamen ze weer aan boord.

Toen de kinderen ouder werden, kochten ze een appartement in Zwijndrecht. Zo konden ze daar af en toe met de kinderen verblijven, want die konden en wilden natuurlijk niet altijd meevaren.

Van boord, weer aan boord

In 2008 besloten Tonny en Jos definitief aan wal te gaan. Zo noemen schippers dat zelf. Ze vonden een huis in Sint-Job-in-'t-Goor. Een jaar later brak de economische crisis uit. Hun zoon had inmiddels een schip en kon wel wat hulp gebruiken. Tonny en Jos besloten daarom weer aan boord te stappen om hem te helpen en zo personeelskosten te besparen. "We zouden maar een paar maanden gaan”, vertellen ze. "Maar uiteindelijk werd het vijf jaar.”

Daarna was het tijd voor een ‘normaal’ leven aan wal. Toch kon vooral Tonny maar moeilijk wennen in Sint-Job. Tot iemand opmerkte: "Waarom ga je niet in Baarle-Hertog wonen? Je woont dan nog steeds in België, maar ook bijna in Nederland.”

Het idee bleef hangen. Ze gingen op zoek naar een appartement, maar werden uiteindelijk verliefd op een huis aan de Pastoor van Herdegomstraat. Sinds 2018 wonen ze daar met veel plezier.

Baarle bevalt uitstekend

Over Baarle zijn Tonny en Jos enthousiast. "Het is een gezellig dorp. Er is veel reuring, maar het is ook rustig.” Ze sloten zich aan bij de seniorenvereniging en genieten vooral van de gezamenlijke etentjes.

Het varen zijn ze echter nog lang niet vergeten. In Dordrecht ligt hun kleine jachtje, waarmee ze graag het water op gaan. En af en toe stappen ze dus nog aan boord bij hun zoon en zijn gezin.

Als Tonny en Jos vertellen over de binnenvaart, komen de herinneringen vanzelf. De schepen zijn in de loop der jaren flink veranderd. Waar vroeger eigenlijk alleen een roer aanwezig was, kwam er steeds meer techniek en apparatuur bij.

Met een knipoog omschrijven ze hun huwelijk soms als een ‘traprelatie’. "We kwamen elkaar vooral op de trap tegen”, vertellen ze. Het tekent het leven aan boord: werken, leven en wonen gebeurden allemaal op hetzelfde schip.

Jos kon op zijn 56e met pensioen, inmiddels geniet hij daar al bijna 17 jaar van. Tonny is inmiddels zeventig en Jos wordt dit jaar 73.

De binnenvaart is volgens hen een apart leven, maar ze vertellen er met zichtbaar plezier en trots over. Vijftig jaar huwelijk betekent voor hen dan ook vijftig jaar samen onderweg zijn.

De gouden bruiloft wordt natuurlijk gevierd. Het echtpaar gaat een mooie reis maken en ook die reis zal zich voor een groot deel op het water afspelen. Want één ding is duidelijk: Tonny en Jos mogen dan inmiddels grotendeels aan wal wonen, het water blijft trekken.