Mariëlle en Merijn Litjens verloren hun dochter Annemarie. Praten over haar verdriet helpt. Maar vooral willen ze blijven vertellen wie ze was: een ambitieuze vrouw, moeder, dochter, partner en vriendin, die veel meer was dan de laatste donkere periode van haar leven.

Door Wiljan Broeders

“Zien jullie ertegenop?”, vraag ik voordat het gesprek begint. Ze schudden hun hoofd. “Pas ’s avonds merken we vaak hoe moe het ons heeft gemaakt. Maar ook hoe waardevol het was.” Praten over Annemarie vraagt om openheid en kwetsbaarheid. Voorzichtig zoeken we naar de juiste woorden. Op tafel staat een doosje Kleenex, voor het geval dat. Het blijft dicht. Ternauwernood.

Trots, liefde en gemis

Mariëlle en Merijn uit Wagenberg praten graag over hun dochter. Over alles wat zij bereikte, over de mensen die van haar hielden en vooral over hoe trots ze op haar zijn. Ze willen dat ze wordt herinnerd om wie ze was en om het leven dat ze leidde.

Want het gesprek gaat onvermijdelijk ook over het verdriet. Over de dag die hun leven voorgoed veranderde. En over een gemis dat sindsdien met alles verweven is.

« Ik had een geweldig leven – tot ik het niet meer had. Een paar maanden geleden belandde ik in een nachtmerrie die depressie heet. Een nachtmerrie die niet over is als je wakker wordt, maar dan juist begint. Een nachtmerrie die steeds erger wordt. Er is geen weg terug. »*

Annemarie overleed in april 2025, op 34-jarige leeftijd. Haar ouders verloren hun dochter. Haar partner zijn vrouw. Twee jonge kinderen hun moeder. Niets werd daarna ooit meer hetzelfde.

Een makkelijk kind met grote plannen

Wie was Annemarie? Haar ouders hoeven daar niet lang over na te denken. “Een extreem makkelijk kind. Doelgericht. Slim.” Ze doorliep de basisschool ogenschijnlijk moeiteloos en kreeg een gymnasiumadvies. Hierna ging ze in Utrecht studeren. Haar werkzame leven begon in Den Haag, onder meer in de politiek en bij Buitenlandse Zaken. Later werkte ze als campagnestrateeg in Amsterdam.

Een nieuw hoofdstuk begon toen ze met haar partner Yoeri voor werk naar Brussel verhuisde. Inmiddels had Annemarie ook een jong gezin. Ze probeerde alle ballen in de lucht te houden. Misschien wel iets té veel. “Ze legde de lat enorm hoog voor zichzelf”, vertellen haar ouders. “Niets half doen. Niet willen falen. Ze was extreem doelgericht.”

« “Het zit maar in je hoofd”, zeggen mensen dan. Maar wie ben ik, als mijn hoofd niet meer van mij is? »

Aan herinneringen ontbreekt het niet. “We praten makkelijk over haar.” En toch blijft er die verbijstering. “We vinden het nog steeds bizar wat er gebeurd is.”

Toen het niet meer goed ging

In september 2024 veranderde er iets. Annemarie liet weten dat ze een burn-out had. Later nam ze haar ouders in vertrouwen en vertelde dat er meer aan de hand was. Ze kampte met een depressie en zocht professionele hulp.

« Ik weet dat jullie van mij houden. Ik houd ook van jullie. Niemand had dit kunnen voorkomen. Niemand mag zich schuldig voelen. »

Toch gloorde er ook hoop… dachten zij. Ze sprak op een gegeven moment weer over plannen en ambities. Juist daarom zagen haar ouders niet aankomen dat het zo zou aflopen.

Pas later kregen zij, door persoonlijke boodschappen die Annemarie voor haar naasten had achtergelaten, meer inzicht in hoe diep haar innerlijke strijd was geweest. Het nam het verdriet niet weg. Maar sommige vragen kregen wel een ander gewicht. “Het heeft bij ons een stuk schuldgevoel weggehaald”, vertellen ze. “Wat bleef, was het verdriet.”

‘Ik wist niet dat ik zo verdrietig kon zijn’

Mariëlle en Merijn sloten zich aan bij een groep voor nabestaanden. Een belangrijke stap. “Buitengewoon waardevol”, noemen ze het. “Aan een half woord heb je genoeg. We hebben allemaal hetzelfde meegemaakt.”

Rouw is niet alleen verdriet, hebben ze geleerd. Het is ook vermoeidheid. Verwarring. Boosheid. Stilte.

« Een depressie discrimineert niet. Ik hoop dat jullie het nooit zullen meemaken. Maar laat me je omschrijven hoe het voelt: je hebt alles wat je je kunt wensen. De allerleukste kinderen ter wereld. Een lieve partner. Fijne familie. Geweldige vrienden. Een leuke baan. Een mooi huis. Een luxe auto. Een goede opleiding. Een keurig cv. Genoeg geld voor eten, drinken, leuke dingen, reizen. En toch ben je diepongelukkig. »

“Op haar ben ik nooit boos geweest”, zegt Merijn. “Op de wereld des te meer. En extreem verdrietig. Ik wist niet dat dit bestond.”

Ook hun huwelijk veranderde. Niet omdat de verbondenheid verdween – die werd misschien juist wel sterker – maar omdat verdriet zich niet altijd tegelijk en op dezelfde manier aandient. “Je hebt elkaar als echtpaar zo enorm nodig”, zegt Mariëlle. “Maar dat is lastig, omdat je allebei je eigen verdriet hebt. Je kunt elkaar niet altijd troosten. En dat moet je dan maar gewoon accepteren.”

Verdriet heeft geen plekje

Merijn ging na verloop van tijd weer werken, met minder uren en minder verantwoordelijkheid. Maar werk verandert niets aan de werkelijkheid die thuis wacht. “Je staat ermee op en je gaat ermee naar bed.”

De goedbedoelde opmerkingen die je wel eens hoort, helpen niet altijd. ‘Je moet het een plekje geven’, wordt vaak gezegd. “Daar kan ik echt niets mee”, zegt Merijn bijna droog. “Een nieuw bankstel geef je een plekje.”

Verdriet verdwijnt niet omdat de tijd verstrijkt. Het verandert misschien van vorm, maar blijft onderdeel van je leven. “Je moet door, zeggen mensen altijd. Wij hebben tegen elkaar uitgesproken: wij willen door.” Dat verschil is voor hen belangrijk. “We hebben ons best gedaan om uit die verdrietbubbel te komen. Maar een 10 wordt het leven niet meer. Soms is het even goed. Dan lukt het om op vakantie te genieten. Dan wordt er zelfs gelachen. Of ik maak me opeens weer druk om iets kleins op het werk.” Juist die momenten laten zien dat het leven, hoe veranderd ook, doorgaat.

De warmte van anderen

In de eerste periode na het overlijden schoten Mariëlle en Merijn meteen in de regelmodus. Er moest van alles gebeuren. Het gaf houvast. Daarnaast was er het samenzijn. Vrienden, familieleden en studievriendinnen van Annemarie kwamen over de vloer. “De warmte die we van anderen hebben gevoeld, was geweldig.” Soms is daarvoor nauwelijks een gesprek nodig. “Dan was het gewoon een hand op je schouder. Dat is al voldoende.” Tegelijkertijd begrijpen ze ook het ongemak van mensen die niet weten wat ze moeten zeggen. “Hoe kunnen ze ook, als wij het zelf al niet snappen?”

Meer dan ze zelf misschien wist

Bij de uitvaart werd zichtbaar hoeveel mensen Annemarie in haar leven had geraakt. Meer dan vijfhonderd mensen waren aanwezig. Voor haar ouders was het overweldigend. “Wat Annemarie ons daarmee geleerd heeft en wat ons eigenlijk ook verraste, is dat zij zo enorm geliefd was. Wat een omvangrijk netwerk aan vrienden en bekenden ze had.” Ze bewoog zich gemakkelijk in verschillende werelden en had veel mensen om zich heen. Tegelijkertijd was ze volgens haar ouders bescheiden. “Ik denk dat ze niet besefte hoe bijzonder ze was in de ogen van anderen.”

« Ik heb in mijn 34 jaar zoveel leuke dingen meegemaakt. Er was zoveel geluk, liefde en plezier, dat ik denk dat het nu gewoon op is. En dat is heel verdrietig. »

“Een depressie kun je niet zien aan de buitenkant”, zegt Mariëlle. En misschien is dat wel een van de belangrijkste dingen die Annemaries ouders willen meegeven: dat iemand van buitenaf succesvol en gelukkig kan lijken, terwijl er vanbinnen iets heel anders speelt.

‘Als haar kinderen hier zijn, zien we haar’

Annemarie blijft aanwezig. In foto’s. In verhalen. In herinneringen. En in haar kinderen (inmiddels 3 en 5). “Als we die hier over de vloer hebben, zien we haar.” Het is een zin waarin liefde en verdriet bijna niet van elkaar te scheiden zijn.

En hoe fijn ze het ook vinden over Annemarie te praten. “Het liefst wil je natuurlijk mét haar praten.”

Het leven is voorgoed veranderd. Geluk en verdriet zijn anders verdeeld dan vroeger. Maar naast het verlies blijft de trots. Trots op hun dochter. Trots op de vrouw die ze was. Mariëlle en Merijn willen dat Annemarie zo herinnerd wordt. Niet alleen om haar laatste, donkere periode. Maar om haar hele leven. Om haar gezicht. Haar ambitie. Haar humor. Haar liefde voor haar gezin en haar vrienden. “Wij willen ons vooral die 34 mooie jaren herinneren.”

*Fragmenten uit brieven die Annemarie heeft gestuurd aan dierbaren. Lees meer op www.lieve-annemarie.nl.