Speciaal voor het bezoek van burgemeester De Hoon-Veelenturf hadden Jac (91) en Fien (80) hun feestkleding aangetrokken. En het mag gezegd worden: ze zagen er stralend uit. Op tafel lag bovendien een prachtige glossy, samengesteld door de (klein)kinderen, vol foto's, herinneringen en mooie verhalen uit hun rijke leven samen. Voor de wet trouwden zij op 6 juni 1966. Het kerkelijk huwelijk volgde op 29 juli van datzelfde jaar. Dat moest even wachten omdat Fien graag wilde dat haar moeder, die in het ziekenhuis had gelegen, daarbij aanwezig kon zijn.

Door: Claudi Olieslagers

Fien werd als vijftiende kind geboren in het gezin Leijten. Haar moeder werd net na haar geboorte vijftig jaar. Jac groeide op in Ulicoten, waar zijn ouders het postkantoor runden. Van de twaalf kinderen Leuris werd hij, met een klein beetje dwang, postbode.

"Ik heb miljoenen kilometers gefietst," vertelt Jac lachend. Op zijn 55e had hij er al veertig dienstjaren bij de post op zitten en kon hij met pensioen. Omdat hij als postbode vroeg begon en ’s middags vaak al klaar was, werkte hij daarnaast nog elders. "Dat extra geld mocht ik dan houden."

Van oorsprong is Jac timmerman/meubelmaker. Al op zijn achttiende kocht hij een 'buske', zoals hij het zelf noemt. Waarschijnlijk werd daar de basis gelegd voor zijn latere carrière in het taxivervoer.

Fien werkte als kindermeisje bij de dominee in Chaam en zorgde daar voor vijf kinderen. Wanneer burgemeester De Hoon-Veelenturf vraagt waar zij elkaar hebben leren kennen, moeten beiden lachen. "Ik weet niet of ik dat wel durf te vertellen," zegt Jac met een knipoog.

Maar natuurlijk volgt het verhaal toch. Jac was lid van de schuttersvereniging. Voor een jaarlijks bal had hij met zijn vrienden gewed, dat hij met een vriendin zou komen. Alleen moest die vriendin nog gevonden worden. Toen hij Fien tegenkwam, vond hij haar meteen leuk. Later, in café De Bonte Os, vroeg hij haar ten dans.

Fien moest echter op tijd naar huis met de laatste bus. Jac beloofde haar thuis te brengen en leende daarvoor de auto van een vriend. Uiteindelijk ging Fien mee naar het bal en na anderhalf jaar verkering stapte het stel in het huwelijksbootje.

De eerste jaren woonden zij in Chaam, naast Fiens moeder. Na haar overlijden verhuisden ze naar Baarle. In de loop der jaren verhuisde het echtpaar meerdere keren. Jac bouwde graag zelf de huizen waarin zij gingen wonen. Samen runden zij jarenlang succesvol Taxi Baarle en zelfs een reisbureau aan huis.

Ook woonden zij een periode in België. Hun langste woonperiode brachten zij door in de Pater Vinckxhof. Toen zij vijftig jaar getrouwd waren, kwam toenmalig burgemeester Leo van Tilburg hen feliciteren. Later keerden zij terug naar Baarle-Nassau, met het oog op het ouder worden.

Jac en Fien kregen twee kinderen: Marieke en Edwin. Het verlies van dochter Marieke, die in december 2024 na een kort ziekbed overleed, heeft diepe indruk gemaakt. Het verdriet daarover is nog steeds voelbaar.

Zoon Edwin bouwde een prachtig VIP-busbedrijf op in Baarle. Ook kleinzoon Stijn heeft inmiddels zijn eigen touringcarbedrijf. Schoondochter Karin en kleindochter Eline zijn eveneens actief binnen ABC Specials. Met zichtbaar plezier vertellen Jac en Fien daarnaast over de dochters van Marieke: Anique, die in Barcelona woont en speciaal voor het feest was overgekomen en Lisa.

Afgelopen zaterdag vierde het echtpaar hun diamanten huwelijk met een prachtig feest bij SomeTime in Ulicoten. Hoewel Marieke gemist werd, was zij volgens Fien toch aanwezig. "Met een foto en een kaarsje," zegt ze zichtbaar geëmotioneerd.

Wanneer de burgemeester vraagt of er nog trouwfoto's zijn, blijkt dat die veilig op zolder liggen opgeborgen in een wit kistje. Als lachend wordt opgemerkt dat die foto's vast niet meer getoond mogen worden, vertelt Fien trots dat zij destijds maandenlang levensgroot in de etalage van De Greef heeft gestaan.

Het echtpaar zit nog lang niet achter de geraniums. Fien speelt graag jeu de boules en Jac is fanatiek bij het koersballen. Ook hebben zij veel aanloop van familie, vrienden en bekenden. "Wij zijn zeker niet eenzaam," zegt Fien tevreden.

Daarnaast brengt Jac graag tijd door in zijn volkstuin en in de eigen tuin. Tot vorig jaar stond hij zelfs nog op de schutting om de bomen te snoeien. Zijn zoon heeft daar inmiddels een stokje voor gestoken, tot grote teleurstelling van Jac. "Dat ik 91 ben, wil niet zeggen dat ik niks meer kan."

Vorige week wilde hij zelfs nog op de fiets naar het ziekenhuis voor een controleafspraak. Ook dat werd door de familie geen goed idee gevonden. Uiteindelijk ging hij met de deeltaxi. "Goedkoop én ik hoef geen parkeerkosten te betalen," lacht hij.

Dat Jac en Fien in Baarle geen onbekenden zijn, blijkt wel uit de vele verhalen en herinneringen die zij delen. Als blijk van waardering voor hun bijzondere mijlpaal overhandigde burgemeester De Hoon-Veelenturf een kaars met het heraldische wapen van Baarle-Nassau.

Jac kijkt ondertussen alweer vooruit. "Ik word honderd." En met een glimlach naar Fien voegt hij eraan toe: "Als zij het ook volhoudt, zijn we straks gewoon zeventig jaar getrouwd. Want 101 word ik ook nog wel."