In het park tegenover de kerk in Meersel-Dreef is een bijna apart gedeelte dat is geïnspireerd door Franciscus van Assisi. Deze maand kwam hier het Barrevoetspaadje van broeder Ludovicusm bij. Pater Kennyn Brack schreef er een artikeltje over.

Op de Franciscusdag van 5 oktober, waarover je in een algemeen artikel en fotocollage meer terugblik krijgt (zie www.intfranciscus.com), verzamelden wij rond 16.00 uur tegenover het nieuw aangelegd Barrevoetspaadje. We hadden namelijk al heel de tijd de intentie om het tegen deze datum af te hebben, om het dan op de Franciscusdag van de PE te kunnen zegenen. Vorige keer toen we hier Franciscusdag hadden, mochten we het oplaadpunt van de fietskerk inzegenen, en nu was het beurt aan het Barrevoetspaadje.

Vooraf hadden vooral Stan Van Uytrecht en Louis Peemen er heel wat werk aan gedaan. Maar ook Omid Wasafi en enkele van onze vormelingen Ana Elena, Nand en Robin hielpen P. Kenny met wat werkjes aan het pad. Ook Pater Jan, Carolina en Maria-Luisa deden hun duit in het ’padje’ om heel wat denneappels te gaan rapen en ze uit te storten in het paadje. En ook nogal wat mensen brachten hun kurken aan.

Samen kwamen we dan aan ongeveer 22 verschillende soorten grondbedekking om onze voetzolen te laten ’voelen’.

Want daarom is het te doen. Groot en klein nodigen we uit om rustig en in stilte het barrevoetspaadje te bewandelen en contact te voelen met de grond waarop we lopen. Onderweg staan er enkele plakaatjes met bijbelteksten erop vergezeld van mooie tekeningen. Je staat er van te kijken hoeveel teksten over ’voeten’ er in de bijbel te vinden zijn.

Het barrevoetspaadje heet ’het barrevoetspaadje van broeder Ludovico’, omdat broeder Ludovico één van de stichtende broeders was van de Kapucijnenorde. Zij waren met een groepje Minderbroeders naar de toenmalige oversten van de Franciscanen (waarbij zij hoorden) geweest om toelating te krijgen om Franciscus van Assisi zijn levensstijl iets radicaler of authentieker te beleven. Zij vonden namelijk dat de orde van die tijd het er een beetje te soft vanaf bracht. Zij wilden terug naar de wortels van de spiritualiteit gaan in hun levenswijze. Ze kregen toestemming en zo ontstond na een tijdje de Kapucijnenorde. Deze mensen liepen in het warme Italië de meeste tijd rond op hun blote voeten en leefden in nauwer contact met de grond waarop ze liepen. Hun ’feeling’ met hun moedergrond, hun omgeving maar ook met hun hele lichaam tekende hun levenswijze en hun omgang met hun medemensen en met God. P. Kenny die met het idee van het Barrevoetspaadjenaar boven kwam, ziet dit paadje dus ook als een verwijzing naar de Franciscaanse spiritualiteit.

Beste lezer, als je naar Meersel-Dreef komt om een kaarsje te branden bij Moeder Maria aan de Lourdesgrot, kom dan ook even naar het Barrevoetspaadje,doe je schoenen en kousen uit, neem je handdoek mee en bewandel in alle rust en zo traag als mogelijk het paadje. Eens je in het moddergedeelte komt, doe het dan nog rustiger... De modder heeft geneeskracht... zelfs helend zout van de dode zee uit het H.-Land is er in gemengd. Aan het eind van het paadje is er een wasgelegenheid. Een groot waterreservoir met een drukkraan zorgt ervoor dat je je voeten kan afspoelen.

Pater Kenny Brack, ofm-cap