De beste ideeën kunnen aan de bar ontstaan, die van de Locobar in Chaam in dit geval. De Chaamloop Trailrun was zo’n idee. Het voelt in veel opzichten ook als iets geheel nieuws. Nieuw is het parcours want de Dorpsstraat wordt verlaten, het zal onverhard zijn. Nieuw zijn de routes want het mag uitdagend zijn. Nieuw is de omvang want we willen het eenvoudig en kleinschalig beginnen. Nieuw is het inschrijven want alleen online. Nieuw is de start in kleine groepjes. Nieuw en versgemaakt is de soep na afloop want het zal geen wedstrijd zijn. En dan ineens is het zondagmorgen 23 november, ligt er zelfs een laagje sneeuw en daar komen ze. Zij lijken helemaal niet nieuw te zijn, de trailrunners en de canicrossers. Alsof ze al jarenlang op deze dag naar deze start komen. Niks nieuws aan, alsof we dit al jaren zo doen en gewoon tot volgend jaar zeggen.

Canicrossers voorop

Als verwacht, ging de naar voren gehaalde start van de canicrossers gepaard met luid geblaf. Een mooie groep hondenliefhebbers en hun trouwe viervoeters gingen in een mooi samenspel op de rest vooruit. Even riepen ze de vraag op wie laat wie nou uit. Wie ze heeft zien lopen, kan ook vaststellen dat het een vorm van topsport is. Niet elke hond begrijpt het, maar via de heupband worden de meeste canicrossers door hun moeilijke momenten heen getrokken door hun huisvriend. Sommigen laten zich zelfs door twee hondjes naar de finish brengen, als ware het een kleine slipjacht. Daar waar de lopers instinctief om de plassen heen wil lopen, wil hun kameraadje er juist doorheen natuurlijk. Ze waren met en zonder modder in elk geval veel sneller terug van hun 6 km route, dan voorzien in de planning van medailles uitreiken.

Sneeuw

Deze bijzondere dag begon met een laagje sneeuw. Waar haastig gezocht wordt naar handschoenen en mutsen, als trailrunners hun bed uit springen, maken ze een dansje van blijdschap bij het zien van de sneeuw. Hoewel het meer de snijdende wind is, die de lopers op scherp en in de kou zet voor de start. In kleine groepjes vertrekken ze. Uit 68 verschillende woonplaatsen zijn ze gekomen. Er zijn er zelfs bij die van de Chaamloop nog nooit gehoord hebben, maar naar eigen zeggen deze Chaamloop Trailrun en daarmee de Chaamse omgeving niet snel zullen vergeten. Dat zien we dan maar als compliment.

Samen afzien

Andere lopers herkenden niet dat dit de eerste editie was. Waar bij de vertrouwde Chaamloop in juli lopers uitgeput en zelden vrolijk en blij over de finish komen, gaat ook dat bij de Trailrun anders, met plezier dat zichtbaar getoond wordt. Niet op de streep als eerste op de horloge drukken, gewoon geen streep. Dankbaar en vol lof over de streep komen. De deelnemers hebben zichtbaar genoten, van het lopen, van de prachtige omgeving, van het tikkeltje afzien en met elkaar. Want geen sport is zo individueel te beoefenen als hardlopen. Trailrunners doen dit samen. Op het aanbod aan de organisatie kenbaar te maken of je met familie, vrienden of bekenden zou willen samenlopen in je groepje werd door maar liefst 68% van de lopers gereageerd. Een trailrun loop je dus met elkaar.

Next level

Met elkaar een ervaring rijker, dat zijn de deelnemers en de organisatie. Next level noemde een ervaren trailrunster het zelfs. Ze duidde op de volledig uitgepijlde routes, de sportfotografen die schitterende plaatjes geschoten hebben voor de deelnemers, de verwarmde kleedruimtes, het vertrouwde Toontje Schoen stripverhaal, en meer dan dit alles werd gedoeld op de heerlijke verse soep en de geweldige inzet van een betrouwbare en onmisbare kern van vrijwilligers die altijd en ook nu weer klaar stonden voor inderdaad iets heel nieuws. Veelzeggend is het dan ook dat deze nieuwe Chaamloop Trailrun eigenlijk voor niemand als nieuw ervaren is. Misschien wel als het begin van weer iets moois in Chaam.