Op vrijdag 12 december werd in het Heemhuis het Roggerentje 2025 aan het college van Baarle-Hertog gepresenteerd. Roggerentje was een belasting op grondbezit en kwam ten goede aan de armen in de plaatselijke gemeenschap. Omstreeks 1840 werd omgeschakeld van belasting in natura naar het betalen van een jaarlijks, vaststaand geldbedrag. Nog later was het zelfs mogelijk om die belasting in één keer af te betalen. In 2006 was het jaarlijks betaalde bedrag zo laag, dat het voordeliger was om de Roggerentjes als overblijfsel uit het verleden gewoon af te schaffen. Jammer, vond de heemkundekring. En daarom werd ter herinnering het ‘Roggerentje-nieuwe-stijl’ bedacht. Dat hield in dat jaarlijks een klein initiatief aan de gemeenschap zou worden aangeboden: een cultuurhistorisch, landschappelijk of recreatief idee of project, passend in de doelstelling van de vereniging.

Eerst werden ideeën en wensen aangeleverd, daarna volgden plannen die ‘Amalia van Solms’ zelf heeft uitgevoerd en bekostigd (of waaraan minstens gedeeltelijk financieel werd bijgedragen). Na het overlopen van achttien roggerentjes nieuwe stijl kon het negentiende project worden voorgesteld. Er is gekozen voor het herstellen van de ‘(onder)wijsvinger’ van het beeld van de heilige Jan-Baptist De la Salle, ook wel de vader van het moderne onderwijs genoemd. Dat beeld bevindt zich boven de voordeur van het huidige cultuurcentrum Baarle, in de nis van het vroegere klooster van de Broeders van de Christelijke Scholen. Zij wonen daar niet meer, maar de broeders hebben vanaf 1908 hun stempel op onze gemeenschap gedrukt. En vanaf 1976 vond op die locatie het cultuurcentrum Baarle onderdak.

Het beeld in de nis staat daar sinds mensenheugenis en dateert vermoedelijk uit 1914. Het is goed zichtbaar vanaf de straat. De architect van de ‘oostelijke vleugel’ is broeder Madulf-Hubert van de Brusselse St.-Lucasschool. Aannemer was Van den Bosch uit Turnhout. Zeer waarschijnlijk werd het beeld in de St.-Lucasschool in Brussel gemaakt.

Antoon van Tuijl had tijdens lezingen en rondleidingen al meermaals erop gewezen dat de wijsvinger stuk is. Eén van de leden vond dat iets daarmee moest gebeuren en nam contact op met het bestuur van de heemkundekring. Rens Grooten (een kleinzoon van kunstenaar Stan Grooten) werd bereid gevonden om de restauratie op zich te nemen. Er werd toestemming gevraagd en gekregen van de gemeente Baarle-Hertog. De technische dienst zorgde voor het uit de nis halen van het beeld en het vervoer naar de restauratieplaats.

Met Rens is intussen afgesproken dat de restauratie niet tot de wijsvinger beperkt blijft. Na 111 jaar oogde het beeld helemaal afgeleefd. Net op het moment dat het nieuwe cultuurcentrum in aanbouw is, geeft Amalia dat beeld een nieuw leven. Er wordt vanuit gegaan dat het op die manier voor de toekomst bewaard blijft, liefst in de nis waarin het altijd heeft gestaan. Dit project is daarom uitermate actueel.