Ze is niet de enige die tot op hoge leeftijd doorrijdt, denk maar aan prinses Beatrix of wijlen Queen Elisabeth. Met haar IJslandse paard Remba behoort Cora Wijmans echter bij de top tien van de wereld, bleek deze zomer op het WK.

Haar liefde voor paarden ontdekte ze als kind in Drenthe, tijdens kampeervakanties met haar ouders. “Ik maakte daar voor het eerst kennis met IJslandse paarden. Daar waren er destijds nog niet zoveel van in Nederland, in de jaren vijftig kwamen de eerste paarden vanuit IJsland over.” Toen ze ouder werd, reisde ze regelmatig naar Drenthe om daar te rijden. “Toen ik een eigen auto had, was dat een stuk makkelijker. Alles stond vrijdag klaar voor vertrek, en zondagavond laat kwam ik weer terug.” Ze begeleidde onder meer ritten door het bos. “Het was voor mij een uitgelezen mogelijkheid om kosteloos te kunnen rijden, en ik vond het heel leuk om te doen.”

Tölt

Op haar veertigste kreeg ze voor het eerst een eigen paard. “Ik ben geboren en getogen in Amsterdam, en heb er mijn hele werkzame leven gewoond en gewerkt.” Haar paard kon ze voor een klein bedrag overnemen van de stalhouder in Drenthe. “Het paard moest nog veel leren en dat ging niet zonder slag of stoot. Als we buiten gingen rijden, maakte hij een snelle bocht naar links of rechts en lag ik ernaast. In de binnenbak stond hij alleen maar stil in de hoek. Nu had ik er wel raad mee geweten, maar toen had ik nog niet veel ervaring.” Toen ze hem kreeg, kon hij alleen stap, draf en galop. IJslanders kunnen echter vier gangen, en in sommige gevallen zelfs vijf: de tölt en telgang. “De tölt heb ik hem geleerd, maar dat was niet makkelijk. Omdat ik met hem niet verder kon komen, heb ik hem verkocht.”

Brabant

Daarna volgden andere paarden, waaronder een merrie waarmee ze besloot te fokken. Ze kreeg zeven of acht veulens, die ze zelf beleerde. Op haar 61e kon ze stoppen met werken. Ze besloot direct de stad uit te gaan en verhuisde met haar paarden naar Brabant. Daar ging ze voor het eerst wedstrijden rijden, met haar paard Thor. Ook hij kon geen telgang, een snelle gang die kamelen ook kunnen. Haar huidige merrie, Remba, kan dat wel. Ze kreeg haar op vijfjarige leeftijd, de merrie is nu achttien. “Ik heb Remba zelf opgeleid en ken haar door en door. Zij had wel aanleg voor de telgang.” Met Remba rijdt ze regelmatig wedstrijden, ze stond zelfs meermaals op het WK. “Ook bij de vorige editie, twee jaar geleden, was ik de oudste deelnemer.”

Vertrouwen

Bij het rijden zijn er verschillende disciplines. Soms gaat het puur om snelheid, een andere keer om een combinatie van rijvaardigheid en snelheid. Ze is niet bang aangelegd, ondanks de snelheid die ze behalen. “In de telgang kun je 40 tot 50 kilometer per uur halen.” Dat gebeurt op een afgezette baan, dat scheelt. “Bij het trainen is er geen tribune vol publiek, maar bij de wedstrijd wel. Tijdens het WK voelde ik dat Remba gespannen was, maar dankzij onze band en het onderlinge vertrouwen kon ik haar op haar gemak stellen.”

Krachtverlies

Ze merkt wel dat ze wat ouder wordt, voornamelijk door krachtverlies. “Ik ben wat voorzichtiger met hoe ik mijn benen neerzet, en ik stijg met een krukje op. Gelukkig heb je met rijden niet veel kracht nodig, het liefst geef je je hulpjes zo klein mogelijk.” Aan andere sporten doet ze niet, met het verzorgen van de paarden en het rijden krijgt ze genoeg beweging. Bovendien ben ik altijd buiten, we rijden in het bos, of in de baan in het weiland.” Ze wil blijven leren, zichzelf verbeteren. “Daarom heb ik onlangs weer eens een keertje zitlessen genomen. Met een groepje ruiters gaan we regelmatig naar wedstrijden in binnen- en buitenland, die doorgaans een weekend duren. Dat is heel gezellig.”

EK

Ze denkt er niet aan om te stoppen met rijden. Het vizier is nu op de MEM (Europese Kampioenschappen voor landen in Midden-Europa) gericht. “Gelukkig is het dit keer dichtbij, een stukje voorbij Keulen. Afgelopen zomer moest ik naar Zwitserland, dat was elf uur rijden met de auto en trailer. Ik had wel iemand meegenomen die kon helpen met rijden, maar dat was niet nodig, het ging heel soepel.” Ook haar paard kan, als het meezit, nog een aantal jaar meedraaien bij de top.

Inspiratie

Cora krijgt regelmatig berichtjes via social media. Mensen zien me soms als inspiratiebron. Zoals laatst, kreeg ik een berichtje van een zestiger die wilde stoppen met rijden. Toen ze mij had gezien, besloot ze toch weer een paard te kopen. Blijf vooral rijden, zou ik zeggen, zolang je het kunt en leuk vindt.”