Door: Claudi Olieslagers

Dat ze in Baol kunnen sauwelen, dat weet iedereen. Je hoeft de socials er maar op na te slaan. Na jaren afwezigheid was het weer zover: De Grenszuukers organiseerden afgelopen zaterdag en zondag opnieuw een sauwelavond en -middag. En wat voor één. Wat een feestje, wat een sauwels! Een traditie lijkt weer in ere hersteld. Hulde aan deze mannen en vrouw die het aandurfden om in die gevreesde ton te gaan staan. Alle acht sauwels waren ge-wel-dig.

Prins Louis opende zingend: 'Da minde nie, jawel, jawel.' Hij heette iedereen welkom en sprak zijn blijdschap uit dat een oude traditie nieuw leven werd ingeblazen. Ook was hij blij dat het bij het CCB was en niet bij Bruurs: hier was het dak er makkelijker af te krijgen. De sauwelavond was voortgekomen uit de carnavalsquiz en terwijl Louis de zaal inkijkt, zei hij: “Ik ken iedereen hier bij naam, dat wordt er niet leuker op voor iedereen.” Hij nam het programma door, stelde zijn hofdames voor en vroeg alvast om applaus. “Want als straks iedereen te veel gezopen heeft, hebben we dat alvast gehad.” Op zaterdag was er één sauwelaar minder dan op zondag; die was volgens Louis alleen op zaterdag zenuwachtig.

Wielrenner Pelle Ton (Kevin Boudewijns)

Als eerste kwam wielrenner Pelle Ton op, strak in het wielertenue. Hij was kopman van WV De Katerkopjes en nog herstellende van een blessure, want hij was tegen vetbiker Thomas gereden. De Belgische gemeente was intussen bezig met een nieuwe wielerwedstrijd: de Zuurpruimtour. Als eerbetoon aan oud-gemeentesecretaris Jan Vervoort gaat de volledige opbrengst van het evenement integraal naar Zondereigen. Gemeente Baarle-Nassau ging hiermee akkoord, maar wel op één voorwaarde: de tourmiss wordt burgemeester Marjon de Hoon-Veelenturf. “Handig,” zegt Philip, “dan kan ze lekker in de picture staan zonder dat ze een toespraak hoeft te houden.” Pelles vrouw was laatst nog kwaad op hem. Hij had bij Marjon geslapen…op de vierde rij bij d’r nieuwjaarstoespraak. Aan Philip vroeg Pelle of hij wist dat op elke condoom een serienummer zit. Toen Philip dat niet wist, zei Pelle: “Dan rol ik ’m verder af dan jij.” Pelle zakte terug in het peloton en eindigde aan de bar. De toon van de avond was gezet.

Destiny Lekker (Judith van den Boer)

Destiny kwam op met You Sexy Thing, met grote borsten en een flinke dosis zelfspot. Ze had een afvalpas van de gemeente gekocht, maar was niets afgevallen. “Ik maak altijd af waar ik aan begin: chips, wijn.” Ze lanceerde haar eigen wijn: Heel Soms. Zo kon ze altijd zeggen dat ze 'heel soms' dronk. Als jonge moeder vond ze opvoeden lastig; vooral de kinderen. Met ‘onze Gerrie’ had ze ook genoeg te stellen. Toen ze vroeg of hij vieze woordjes in haar oor wilde fluisteren, zei hij: “Badkamer… wc.” Bij hun twintigjarig samenzijn vroeg Gerrie of ze van Parijs of Barcelona hield. “Van allebei,” zei Destiny. “Mooi,” zei hij, “vanavond PSG–Barcelona, op de bank.” Ze had ook even op het gemeentehuis van Hertog gewerkt. Daar werd ze ontslagen omdat ze een beterschapskaart voor Philip had gekocht. Niet omdat hij ziek was, maar omdat zijn werk wel beter mocht. Destiny zat er lekker in, kreeg de lachers op haar hand. Proostend nam ze afscheid van het publiek.

Opa Jansens (Ronny Jansen)

Op lederhosen polka kwam Opa Jansens langzaam het podium op. Hij vroeg meteen applaus voor De Grenszuukers: 55 jaar handen mekaar. Zelf was hij 50 jaar getrouwd- alleen was hem dat nooit gelukt. Hij verraste zijn vrouw met een weekendje weg. Haar reactie: “We zien elkaar maandag wel.” Zijn levensles: zorg dat je vrouw rechts van je ligt in bed, er zijn er al genoeg die hun vrouw links laten liggen. Koken kon ze ook: soms kreeg hij eten uit blik met ‘voor uw trouwe lieveling’. Tennis en autorijden waren de hobby’s van zijn vrouw, alleen met tennis raakte ze niets. Helaas ging zijn geheugen achteruit, dus veranderde hij zijn wachtwoorden in ‘onjuist’. “Dan krijg ik tenminste het juiste antwoord, als hij het niet meer wist.” Hij sloot af met wijze woorden over geven en nemen.

Rij-instructeur Riesjaar (Richard van Kruijsbergen)

Op “Rijden, rijden, rijden in een wagentje” kwam Riesjaar op: rij-instructeur van rijschool De Flauwe Bocht. Met zijn jarenlange ervaring en de reünie in de zaal had hij meer dan genoeg stof voor anekdotes. Ooit werkte hij bij Joep de Jong en was diep onder de indruk van diens auto. Joep zei: “Als jij goed oplet, goed je best doet en hard werkt, kan ik er nog eentje kopen.” Riesjaar besloot zich maar te verstoppen, want goed personeel is slecht te vinden. Philip Loots had bij hem gelest: een veeleisende leerling. Die wilde niet door de Klokkenstraat en niet door de Kapelstraat. Ook droomde Philip van een elektrische auto. Niet voor het milieu, maar omdat hij geen harde knallen wilde. Thomas Adams wilde tijdens de lessen steeds “nog een rondje”. “Het is hier geen kermis,” aldus Riesjaar. Na een ongeluk belde hij zijn garagist. Die vroeg hoe ver hij was gekomen. “95 centimeter,” antwoordde Riesjaar. “Dan doet hij het voor geen meter meer,” concludeerde deze. Riesjaar sloot af met de wijze woorden: “Rij voorzichtig en blijf uit mijn dode hoek.”

Chinees Xi Nigu (Lucien Swinkels)

Op de muziek van 'Hoelang is een Chinees feest' kwam Lucien Swinkels als Chinees Xi Nigu de zaal binnen, vergezeld door een vuurwerkfontein. Dat zorgde meteen voor flink wat rumoer. Als Chinese vuurwerkleverancier kwam hij poolshoogte nemen bij zijn grootste afnemer: Pieter Loots. Voor Philip had hij zelfs een straatnaambord meegebracht: P. Loots-weg. Ook had hij speciaal burgemeestersvuurwerk bij zich: het maakte veel lawaai, maar er gebeurde niets. Het publiek kreeg een taallesje. Het Chinese woord voor schoonmoeder is tang en voor schoonvader: bang-voor-tang. “Vuurwerk verbindt,” zei hij, “vooral in de dorpsapp.” Het helpt bovendien bij het leren handsfree bellen. Zonder vuurwerk is het geen oud en nieuw. Het is herrie, gevaarlijk en het stinkt. Bijna hetzelfde als carnaval: veel lawaai, korte lontjes en als het voorbij is ligt overal rommel… maar we vonden het mooi. Xi Nigu verliet de ton zoals hij was binnengekomen: met een knal.

Sjeik Silïm Al-Aaf (Sil Wouters)

Vanuit het oosten was Sjeik Silïm Al-Aaf naar Baol gekomen om zijn bedrijven te bezoeken. Hij was gevraagd Dosco over te nemen, maar zag meer potentie in het G-team van Gloria. Bij binnenkomst voelde hij zich welkom: hij zag meteen de hal-al. Bij de Bruna vroeg hij naar een plattegrond, maar het lawaai van de verkoopster deed hem medelijden krijgen met haar man. Ze verkochten er ook brillen, iets waar hij zijn mening over had: slechtziend binnenkomen en met gehoorschade weer vertrekken. AI-Aaf had elf zonen, waar hij trots op was. De 20-weken-echo’s waren altijd spannend: zou het een zoon worden of abortus? Bij Van Dal Mode vroeg hij naar een Mercedes, maar de verkoopster zei dat ze die niet verkocht. Toch wist hij zeker dat hij hem in de etalage had zien staan. Hij nodigde iedereen uit naar het oosten te komen: “Want in België kun je niet over politiek meepraten, en in Nederland ook niet.” Hij sloot af met een wens voor een grensoverschrijdend feestje.

Lowieke Gitaar (Louis van de Boogaart)

“Bier, bier, bier, het antwoord dat is bier!” zingend kwam Lowieke binnen. Hij wilde liedjes schrijven en sing-a-song-writer worden. Lowieke had een spel bedacht voor de plaatselijke VVV: Loods, de Hoon en Eieren. Marjon was het X, want zij stond altijd met haar benen over elkaar, en Philip de O, want die had dezelfde benen als Lowieke. “Daar kan nog een varken tussen,” grapte hij. Hij haalde 'onze' Corné erbij voor een foto. Na wat instructies snapte Corné eindelijk wat te doen: voor het tuuterke van volgend jaar moest hij een foto maken van Janneke, want achter haar zat Maria. De tekst van Lowieke stond al klaar: “Ze is van de Haarhoek, en bij haar is een hoek uit haar haar.” Lowieke maakte filmmuziek, draaide de lamp uit de ton en riep het publiek tot stilte: 'The Silence of the Lamps!' Uiteraard improviseerde hij nog met liedjes en personen uit de zaal. Hij vertelde hoe achternamen ontstaan zijn: zoon van Jan, Jansen, zoon van een boer, Boeren, en als je te hard met je taxi door Frankrijk rijdt, Le-Mans. Als laatste had hij hulp nodig van de andere sauwelaars. Samen zongen ze een positief lied over de Struivenbakkers, op de melodie van 'Het dondert en het bliksemt en het regent'. Het doek kwam naar beneden en daar stonden veel ei-kes. Het knettert en het spettert, en de eitjes worden gaar. Dus klappen we met zijn allen, de schalen uit elkaar. Honderd pinten van tevoren en de wind komt uit de broek. Dat kan ons weinig schelen, ’t Smokkelgat komt op bezoek.” Een spetterend einde van een geweldige sauwelavond. U kunt deze binnenkort terugkijken op YouTube; zeker de moeite waard om er even voor te gaan zitten. Dan kunt u ook de sauwel van Harrie (Peter van Hooijdonk) luisteren, want Ons Weekblad was er alleen op zaterdag. De sauwelavond is terug van weggeweest, tot volgend jaar en tot die tijd zorg dat ze niet te veel over u praten.