Je was inmiddels de oudste speler van ons team, met je 87 jaar wist je de bal nog altijd daar te plaatsen, waar jij dacht punten te kunnen scoren. Bij je opslag speurde je naar de open plekken en bij ons bewegen naar die open plekken lachte je en zei: “ja ja, blijven bewegen, heel goed” en tegelijkertijd zag je weer een nieuwe kans. Met je trui achterstevoren, want dat zat veel lekkerder en je handschoenen om je vervelende artrose handen warm te houden, speelde je tot voor kort nog met veel plezier met ons mee.

Je was er altijd, tot half januari, toen werd je ziek. Je werd uiteindelijk opgenomen in het ziekenhuis en het zag er niet best voor je uit. Gelukkig heeft dat niet lang moeten duren allemaal.

Lieve Wim, met jou verliezen we een volleybal-meester, die ons tips gaf om het beter te doen, een lieve man die altijd geïnteresseerd was in een ander en die ons in zijn laatste berichtje oprecht nog heel veel volleybalplezier wenste. We hebben als eerbetoon onze groepsapp profielfoto veranderd in een foto van jou, dezelfde als hier bij dit artikel, want eigenlijk willen we je nog helemaal niet missen.

Heel veel sterkte aan iedereen die in Wim een vriend, familielid of (volleybal-)maatje mist.

Namens de maandagavondgroep in de Belgische sprotzaal,

Volleybal Baarle.