Vierenveertig jaar maakte hij deel uit van de gemeenteraad van Baarle-Hertog. Als schepen, raadslid en burgemeester. De politieke partij CDK werd mede door hem opgericht: Christen Democratische Krachten (1982). Het begon allemaal met het voorzitterschap van de plaatselijke Katholieke Plattelands Jongeren in 1968, hij was toen 20 jaar oud. En tussen al die bezigheden door had hij ook nog tijd voor vrouw en kinderen en stampte een succesvol bedrijf in staal uit de grond. Leo van Tilburg vertelt, samen blikken we terug…

Door Jeanny Wouters

In de raadsvergadering van 17 september werd zijn opvolger benoemd en verliet hij officieel de gemeenteraad van Baarle-Hertog. Op 1 september legde hij officieel zijn mandaat neer. “Twee jaar geleden was het niet mijn bedoeling om opnieuw raadslid te worden,” vertelt hij, maar hij voelde het als verplichting naar de kiezers toe vanwege het grote aantal stemmen dat hij behaalde. En CDK had graag weer een coalitie gevormd. 36 jaar lang vormden zij de leidende partij in de raad, leverden ze burgemeesters en schepenen. “Het was de bedoeling in januari te stoppen, maar vanwege de enquête over de reconstructie van de Molenstraat waar onze partij mee bezig was, ben ik nog doorgegaan.” Hij wilde dat graag mee afronden.

77 Jaar is hij nu en vanwege zijn gezondheid nam hij de laatste jaren wat meer rust. Het leidde tot een boek dat hij schreef over zijn leven, niet om uit te geven maar om zijn kinderen iets na te laten. Zijn kleindochter interviewde haar opa voor een schoolopdracht, misschien was dat mede aanleiding. ‘Van verlegen schooljongen tot burgemeester’ was de titel van haar verhaal.

Vernoemd naar de koning

Leo van Tilburg werd geboren op Belgisch grondgebied (Baarle-Hertog), als zevende zoon van een Nederlandse vader en moeder maar zijn hele leven lang voelde hij zich meer Belg als Hollander. Misschien heeft het met zijn naam te maken? Toen zijn vader op weg was naar het gemeentehuis van Baarle-Hertog om zijn zoon aan te geven, werd hij staande gehouden door de pastoor die hem feliciteerde en opmerkzaam maakte op het feit dat het de gewoonte was om de zevende zoon te vernoemen naar de regerend koning. Op dat moment was dat koning Leopold III, en vader besloot onderweg dat dan maar te doen. Er ging het verhaal dat het peterschap en een spaarbankboekje er aan vast zat, aangeboden door het koningshuis maar dan moesten het zeven zonen op rij zijn dus dat kwam er nooit. Maar Leo kreeg daarmee wel zijn naam. Hij ging in Nederland naar de MTS maar liet zich naturaliseren tot Belg om in de politiek te kunnen gaan in Hertog. “Ik was ook altijd al supporter van het Belgische voetbal.”

Wethouder en schepen als voorbeeld

Zijn ambitie op politiek gebied ontstond in de tijd dat hij bij de KPJ toneel speelde, en dan kwam bij de eerste voorstelling altijd een wethouder en burgemeester de avond openen. “Da wil ik ook” dacht hij en vanaf dat moment ging hij de raadsvergaderingen volgen, zowel in Nassau als in Hertog.

44 Jaar geleden stond hij aan de wieg bij de oprichting van het CDK. Hij werd gevraagd en samen met Jan van Leuven, Frans Cox, Fons Cornelissen en een aantal anderen werd deze partij nieuw opgericht en scoorde direct. “In die tijd wilden heel veel mensen de politiek in gaan, wilden veel mensen in de raad. Nu is dat anders, hebt ge moeite om de lijst vol te krijgen.” Christen Democratische Krachten was in navolging van de CVP, maar niet iedereen in de plaatselijke partij was daarvan zo gecharmeerd, vandaar dat men een eigen naam koos. Men wilde mensen uit alle geledingen in de partij, uit de landbouw, werknemers, middenstand, uit Zondereigen en er mochten destijds niet meer dan 11 mensen op staan. Het was vechten om een plekje op de lijst.

Terugblik

Terugblikkend op zijn politieke loopbaan is het moeilijk kiezen, wat nou het mooiste was. “Ik heb het altijd heel graag gedaan, via KPJ, mijn eigen bedrijf, zat in het verenigingsleven en politiek lijkt op besturen van een vereniging. Eigenlijk vond ik de dertig jaar als schepen van openbare werken het interessantste, dat ligt me het beste.” Hij vindt dat hem dat goed af ging en haalt als voorbeeld aan de bouw van het nieuwe gemeentehuis. Die werd door hem begeleid en meestal is er bij zo’n prestigieus project een overschrijding van budgetten, maar mede dankzij een streng oog op aannemer en architect lukte het hem 134.000 euro minder uit te geven als de raming.

Nieuwe scholen werden gebouwd in zijn jaren als schepen, daarbij was de gemeente betrokken. De realisatie van de rondweg die meer als dertig jaren door hem werd begeleid, dat is toch wel het grootste project geweest. “Je vangt klappen op, praat veel met mensen, bijvoorbeeld als ze grond moeten afgeven, of wiens huis te dicht bij de nieuwe weg staat straks…” De oud-burgemeester merkt op: “Dat is het belangrijkste wat ik in mijn loopbaan heb meegemaakt.” En hij haast zich te zeggen dat dat samen met de ambtenaren is gegaan: “daar zit de kennis, de politiek moet de keuzes maken.” Elke dag had hij een afspraak met de secretaris. “Zij hebben de kennis, wij staan met ons voeten tussen de bevolking.”

Er werd ook vaak een beroep gedaan op de burgemeester bij problemen. “Vroeger gingen de mensen naar de pastoor maar ik heb de ervaring dat mensen bij u als burgemeester dingen komen vertellen…” Hij wijdt er niet verder over uit, maar benadrukt dat een luisterend oor “o zo belangrijk is.”

Stap terug

Als schepen was hij het best op zijn plek vindt hij zelf: “ik ben iemand van de praktijk” legt hij uit. De stap terug naar lid van de gemeenteraad was niet gemakkelijk. Maar omdat hij nu eenmaal besmet is met het politieke virus zoals hij het zelf benoemt, bleef hij politiek actief, ook toen er een nieuwe coalitie werd gevormd acht jaar geleden waar CDK buiten viel. “Een andere meerderheid, dan moet je je aanpassen. Van besturen naar oppositie voeren, dat is niet gemakkelijk.”

Maar nu is het dus definitief afgelopen voor oud-schepen, oud-burgemeester en oud-raadslid Leo van Tilburg, en als laatste wil hij graag eenieder bedanken voor het vertrouwen dat men in hem had om de gemeente mee te mogen besturen. Zijn terugblik eindigt hij met de woorden: ‘Niets was eenvoudig, alles de moeite waard.’