Voor de 98e keer liepen dit weekend ruim vijftig voetpelgrims naar Scherpenheuvel. Ruim zestig kilometer heen, maar ook weer zestig kilometer terug. De eerste dag – zaterdag – is het zwaarst, omdat er dan zo’n vijftig kilometer wordt gelopen naar de slaapplaats in Veerle-Heide. Op eerste pinksterdag lopen de pelgrims nog ruim tien kilometer naar Scherpenheuvel, waar familie en vrienden hen opwachten om de eerste verhalen te horen.

Door Claudi Olieslagers

Na een paar uurtjes in Scherpenheuvel en het wel of niet bijwonen van een dienst – een pelgrim gaat niet altijd alleen voor het heilige – wandelen ze ook weer 20 km terug tot Stelen. Op tweede pinksterdag vertrekken ze al om 3.00 uur ’s nachts, waardoor van slapen tijdens deze pelgrimstocht weinig terechtkomt.

Diaken Fennema stond, net als vele Baarlenaren, al te wachten op zijn voetpelgrims. Voor Ons Weekblad fietste ik de pelgrims tegemoet om te zien hoe ze Baarle binnenkwamen bij de rotonde. De laatste kilometers werden de wandelaars gedragen door iedereen die deze bijzondere prestatie met applaus wilde onderstrepen. Rond 12.45 uur zaten de pelgrims die de volledige tocht hadden afgelegd in de Onze-Lieve-Vrouw van Bijstand-kerk.

Draag het verhaal van dit weekend verder

Diaken Fennema vroeg om stilte en verzocht de aanwezigen straks thuis verder te praten. Hij vertelde lachend dat hij die ochtend nog had overwogen om 112 te bellen zodat de brandweer klaar zou staan bij de kerk. Aan de reacties van de pelgrims te horen, hadden zij dat een fantastische actie gevonden. Volgens Fennema mochten de wandelaars dankbaar zijn voor drie mooie dagen voor de nieuwe vriendschappen en ontmoetingen. “Draag het verhaal van dit weekend verder,” gaf hij mee.

Maar liefst zeven pelgrims liepen voor de eerste keer mee. Ik sprak Remco Tuijtelaars, die duidelijk oververmoeid naar huis wilde om te kijken of al zijn tenen nog in zijn schoenen zaten. Over volgend jaar wilde hij nog niet nadenken. Ook Emmy Hoefmans liep voor de eerste keer mee. Ze had niet te veel mensen verteld dat ze mee zou lopen, zodat ze op het laatste moment nog kon beslissen of ze wel of niet meeging. “Dat is het mooie aan deze voettocht,” vertelde ze. “Pas als je er zaterdag om 7.00 uur staat, ga je echt mee.”

Het is me meegevallen

In de kerk volgde nog de huldiging van Anne Klaassen, Esmee Verschueren, Monique Schellekens en Geerte Broeders-de Vet. Deze dames liepen voor de vijfde keer mee. Brigit Vermunt liep voor de dertiende keer mee. En wie zich net als ik afvraagt waarom 13 wordt gehuldigd: in Scherpenheuvel telt dat als de 12,5e keer.

De 55-jarige Jan Oomen liep voor de veertigste keer mee. Hij roemt, net als veel andere bedevaartgangers, vooral de saamhorigheid en het feit dat de groep voor elkaar zorgt en op elkaar let. Jan Mertens liep zelfs voor de zestigste keer mee. Dat leverde hem bijna een staande ovatie op in de kerk – de pijnlijke voeten hielden de bedevaartsgangers tegen. Jan bleek een man van weinig woorden, want toen ik hem vroeg hoe het gegaan was, antwoordde hij simpelweg: “Het is me meegevallen.”

Diaken Fennema kreeg de kerk nog één keer stil met de mededeling dat er volgend jaar opnieuw een jubileum aankomt: dan mag hij voor de tiende keer de Scherpenheuvelgangers zegenen. Daarna wenste hij iedereen een goede thuiskomst.

Dát schept een band

Buiten de kerk hoorde ik nog meer verhalen. Eric, die al voor de 35e keer meeliep, zei duidelijk vermoeid: “Nooit meer als het zo warm is.” De partner van Remco vertelde dat hij normaal nooit blaren heeft, maar deze editie wel. Een pinksterweekend van 30 graden combineren met deze prestatie – dan heb je zeker de overtuiging van een pelgrim.

Op het kerkplein werd afscheid genomen. De één ging slapen, de ander naar het terras en sommigen naar huis om hun prestatie op social media te delen. Allemaal moe, héél moe. Maar ook voldaan.

De reis naar de heilige plaats Scherpenheuvel was bijzonder. Over één ding waren de vijftig pelgrims het eens:

“Je wordt door elkaar gedragen.”

En precies dát schept een band.

Volgend jaar volgt de 99e editie. Wie ook mee wil lopen, moet zaterdag 15 mei om 7.00 uur ’s morgens bij de Nederlandse Kerk staan – met slaapzak en wandelschoenen.