Het begon allemaal met een kwarttriatlon in Waalwijk, vorig jaar juni. “Maar wat is nou een kwarttriatlon?” dachten ze. Dus besloten ze meteen voor het grote werk te gaan: trainen voor een Ironman. Want, zo redeneerden ze, als je het nu niet doet, doe je het nooit meer.

Door Claudi Olieslagers

Dat één persoon zoiets bedenkt, is nog te begrijpen. Maar dat vijf vrienden besluiten om samen voor een Ironman te gaan trainen, is op zijn zachtst gezegd bijzonder. Voor wie niet weet wat een Ironman inhoudt: 3,8 kilometer zwemmen, 180 kilometer fietsen en vervolgens een marathon van 42,2 kilometer lopen.

Ik spreek Marko Staes (29), Frenk Jansen (27) en Jim Verschueren (30) uit Baarle vlak voordat ze samen naar de wedstrijd Nederland-Zweden gaan kijken. Marko woont inmiddels in Poppel en was vergeten dat je voetbal in het oranje kijkt. Met een pilsje in de hand, want dat smaakt extra goed na maanden van gezond leven en trainen.

“Er was eigenlijk geen plaats meer voor bier”, vertelt Jim lachend. “Al was mijn laatste pilsje voor de Ironman toch nog maar een paar weken ervoor. Eentje kan toch wel”, lacht hij.

Samen trainen

Het mooie van dit avontuur was dat er veel samen werd getraind. Ook Martijn en Michel Versmissen zouden oorspronkelijk deelnemen, maar zij moesten door omstandigheden afhaken. Frenk bleef niet gespaard van blessureleed, maar wist uiteindelijk toch de finish te halen.

De heren hebben heel wat kilometers gemaakt: zwemmend, lopend en vooral op de fiets. Frenk vertelt dat hij een keer 180 kilometer alleen heeft gefietst. “Weet je hoe ver dat is? Tot in Wallonië en terug”, lacht hij. Om er direct achteraan te zeggen: “Nooit meer”.

Jim had weer een andere aanpak. Hij reed talloze rondjes over het Voske om zijn kilometers te maken. “Hij was bang dat hij zou verdwalen”, lachen Marko en Frenk.

Jim vraagt zich nog steeds af wat de mensen op het Voske en het Bedaf gedacht moeten hebben toen hij soms wel dertig keer op een avond voorbij kwam.

Nieuwe fietsen

Voor een Ironman heb je natuurlijk ook goed materiaal nodig. Waar Jim aanvankelijk dacht dat hij het wel op de fiets van zijn vader kon doen, schafte Marko een echte triatlonfiets aan. “Toen konden wij natuurlijk niet achterblijven”, klinkt het lachend.

Op 14 juni was het zover: de Ironman van Tours Métropole in Frankrijk. Die locatie werd bewust gekozen. Er werd gezwommen in zoet water en bovendien lag Tours relatief dichtbij.

“Wij dachten ook dat het daar vlak zou zijn”, vertelt Frenk. “Maar die 850 hoogtemeters hadden we toch niet helemaal goed ingeschat.”

Daarnaast wilden ze de wedstrijd graag voor de zomer afronden.

“Onze vriendengroep en vriendinnen vonden ons niet echt gezellig meer met al dat trainen”, lachen ze.

Bloedheet

De omstandigheden waren zwaar. Het kwik tikte de 30 graden aan. “Nog warmer dan vandaag”, zeggen de mannen.

Gelukkig waren ouders, vriendinnen en andere supporters meegereisd naar Frankrijk, waardoor het onderweg niet aan aanmoedigingen ontbrak.

Na ongeveer 40 kilometer fietsen werd Frenk ingehaald door Marko.

“Ik wist dat hij me zou inhalen”, vertelt Frenk. “Maar ik had verwacht dat dat pas tijdens het lopen zou gebeuren.”

Marko ging zo hard dat zijn familie zich zorgen begon te maken. “Stoempen”, noemt hij het zelf. Dankzij zijn militaire achtergrond wist hij dat hij diep kon gaan. “Ik heb eigenlijk geen stopknop.”

Onderweg zagen de deelnemers meerdere ambulances. Uiteindelijk moest ongeveer tien procent van de 2.800 deelnemers de strijd staken.

Doorzetten

Marko finishte uiteindelijk in een indrukwekkende tijd van 11 uur en 1 minuut. Hij zat echter dicht tegen een hittestuwing aan.

“De laatste kilometers kreeg ik kippenvel, maar ik moest die finish halen.”

Jim kwam na 11 uur en 56 minuten over de streep. Frenk finishte in 12 uur en 50 minuten. Dat laatste was extra knap, want hij liep met een geblesseerde knie. “En met een overdosis paracetamol”, voegt hij lachend toe. “Maar ik heb het gehaald.”

Op de vraag hoe snel de winnaar was, schatten de mannen ongeveer acht uur. “Ja”, zegt Jim, “maar die hoeft waarschijnlijk geen veertig uur per week te werken.”

Tijdens de piek van hun voorbereiding trainden de vrienden namelijk tussen de zestien en twintig uur per week.

Volgende uitdaging

En wat wordt de volgende sportieve uitdaging? De heren kijken elkaar lachend aan. “De 1/8 triatlon op ’t Zand op zondag 6 september.” “En gelukkig zonder Marko, zodat wij ook eens kunnen winnen.”

Marko lacht mee. Hij was namelijk te laat met inschrijven.

Verlaat applaus

Toen de mannen aan de start stonden in Frankrijk kregen ze nog een foto doorgestuurd van hun vriend Martijn. Hij zou eigenlijk ook deelnemen, maar moest door zijn opleiding bij defensie afhaken.

Op de foto stond hij in zijn wetsuit bij ’t Zand.

“We dachten eerst dat het een AI-foto was”, lachen ze.

Maar niets bleek minder waar. Terwijl zijn vrienden in Frankrijk deelnamen aan de Ironman, volbracht Martijn zijn eigen Ironman rondom de kerk in Baarle.

Helemaal alleen. Zonder supporters.

Volgens zijn vrienden verdient hij daarom alsnog een groot en welgemeend applaus.

“Hij deed er 14,5 uur over”, lachen ze. “Zet dat er ook maar bij.”