Na een lang en (voor sommigen?) slopend driebandenseizoen, kunnen we de balans weer opmaken. Er was één man die er deze tweede competitiehelft met kop en schouders bovenuit stak: Peter van Kessel. Hij wist zelfs een unicum in de clubgeschiedenis te bewerkstelligen door al zijn partijen te winnen. Peter speelde ook nog eens de kortste partij (16 car. in 11 brtn = 1,455 gemiddeld). Dus zonder kijf een terechte en waardige kampioen temeer daar Peter altijd klaar staat om mogelijke losse eindjes binnen de vereniging aan elkaar te knopen. Dat hij hierbij weleens een touwtje laat vallen, zij hem vergeven.

Verhitte strijd in beide poules

Tot de voorlaatste competitie-avond wist Louis Koyen in Peters spoor te blijven door ook al zijn partijen te winnen. Pas tijdens de voorlaatste competitie-avond liep Louis zijn eerste deukje op door een verliespartij tegen Kees Michielsen. Louis kon nog een barrage forceren door de laatste competitiepartij van Peter te winnen maar, in deze onderlinge ontmoeting, zette Peter de puntjes op de spreekwoordelijke i wat Louis op de tweede plaats deed eindigen. Louis kan zich troosten met de gedachte dat hij het hoogste algemeen gemiddelde van de vereniging speelde (0.732). De afgelopen jaren was het vaak stuivertje wisselen met Kees Martens die (voor zijn doen) een wat mindere tweede competitiehelft afwerkte nadat hij de openingsronde als glorieus winnaar afgesloten had. Derde in de A-poule werd Sjoerd de Jong.

Ook in de B-poule ging het gelijk op. Henri Pals en Johan Schaerlaeckens hadden beiden 14 punten uit 9 partijen. Tijdens de laatste competitieavond wist Johan, zij het ternauwernood, in hun onderlinge partij het kampioenschap uit het vuur te slepen met een partij van 0,607. Henri Pals eindigde als tweede en (ex aequo) Rien Keij, Janus Huijskens en Frans van Gestel als derde. Rien Keij wordt op grond van progressie officieel derde. Knap Rien.

Prijs van de Keizer

Het getuigt van de fijne sfeer in de vereniging dat bijna alle leden (chapeau dame en heren) van de vereniging present waren bij 'de strijd van de Keizer' terwijl ze zelf niet hoefden te spelen. Met een overdadige ‘Big Mac’ van gastheer Ad gingen ze er eens goed voor zitten. De Prijs van de Keizer is een extra toegift op het verenigingsjaar waarbij de vier beste spelers van het afgelopen jaar de strijd met elkaar aangaan. Tijdens de eerste partij tussen Johan Schaerlaeckens en Kees Martens leek het kwartje, bij een tussenstand van 13 - 12 in 14 beurten, Johans kant uit te vallen. Met enkele onnodige poedels gaf hij Kees echter de gelegenheid zich terug in de wedstrijd te knokken. Kees maakte hier echter onvoldoende gebruik van en in de 26ste beurt (0,654 ) speelt Johan de partij uit met Kees nog 6 caramboles te gaan (0,769). Tijdens de tweede partij wist Peter van Kessel zijn grandioze vorm geen vervolg te geven waardoor Henri van der Velde zich vrij gemakkelijk plaatste voor de finale.

Zoals dat vaak gaat tijdens finales was ook deze finale (helaas) onvoldoende het aanzien waard. Henri kreeg een reeks welhaast onmogelijke ballen voorgeschoteld en Johan miste teveel maakbare ballen maar wist uiteindelijk wel de partij naar zich toe te trekken (0,435): Johan wint de Prijs van de Keizer.

Karakteristieken

Uiteindelijk gaat het bij driebanden om het hoogste algemeen gemiddelde. De handicap is ingebouwd zodat iedereen kampioen kan worden. Het hoogste algemeen gemiddelde werd deze tweede helft gespeeld door Louis Koyen (0,732) met Kees Martens (0,681) op de tweede plaats en als derde Johan Schaerlaeckens (0,545).

De kortste winstpartij kwam op naam van Peter van Kessel (11 brtn). Gertjan Nijkamp speelde een korte partij van 15 beurten (1 gemiddeld) en Pieter Janssen een partij van 17 beurten (ook 1 gemiddeld). Het hoogste partijgemiddelde werd gespeeld door Peter van Kessel (1,455). De hoogste serie (= 9) door Kees Martens. Louis Koyen en Johan Schaerlaeckens (twee maal) scoorden beiden series van 7. De meeste progressie in gemiddelde boekte Peter van Kessel (0,077). Nogmaals duidelijke taal in het voordeel van Peter.

Maidenspeech

In zijn maidenspeech gaf voorzitter Pieter Janssen met de hem kenmerkende onderkoelde humor, een korte terugblik op de geslaagde avond c.q. verenigingsjaar en reikte de enveloppen met inhoud uit aan de kampioenen waarbij hij ook wedstrijdleider Wim Visser in het zonnetje zette die dit jaar overigens meer indruk maakte met zijn organisatorische kwaliteiten dan met oogstrelend spel.