Zaterdagochtend 6 juni verzamelden 29 WTV-leden zich bij Happy voor vertrek richting de Belgische Ardennen voor een tweedaags fietsweekend met overnachting in Luik. Het organisatiecomité had zijn best gedaan om het iedereen naar de zin te maken door de deelnemers te laten kiezen uit drie keuzeroutes op zaterdag: een A route van 135km met alle bekende Cols en Côtes uit Luik-Bastenaken-Luik, een B route van 100km die een ingekorte variant was van de A route en een vlakke C route van Luik naar Maastricht en terug. Op zondag fietsten we gezamenlijk met elkaar rondom het plaatsje Huy met als klapper op het eind de beruchte Muur van Huy. Hieronder volgt een kort verslag van de verschillende routes door uw verslaggevers, de beide Nielsen.

Dag 1 A Route

Route A was een uitdagende route van 135 km lang met circa 2550 hoogtemeters, met een aantal bekende klimmen zoals Côte de Stockeu en Côte de la Redoute die we kennen van Luik – Bastenaken – Luik. Met 15 man vertrokken we vanaf de parking richting de Ardennen. Iedereen met gezonde spanning in de benen voor wat er zou gaan komen. Na de eerste klimmetjes was het verschil al goed zichtbaar. Nieuwkomers Tom en Bram maakten meteen indruk op de rest. De altijd sterke Teun en topklimmer Rob waren ook in vorm. De al jarenlang sterke broers Gust en Herman rijden ook nog altijd goed een berg op, net als Arno, Johan O, Ed en Mathieu. Wouter en Niels W. hadden zichtbaar meer moeite met het klimwerk; vooral op de steile stukken was het grommen en morren! Jos, Bert en Remi kwamen ook lekker vooruit, maar zij besloten een stukje af te snijden om zo de ergste pijn te voorkomen. Het laatstgenoemde drietal zou in een dorpje op de rest wachten zodat we daar gezamenlijk wat konden drinken en eten. Dat liep dus net even anders dan gepland. In het plaatsje aangekomen waren zij nergens te bekennen. Ze waren alvast verder gereden, dus wij reden ook meteen verder zonder pauze te houden. Bij een aantal was er al redelijk paniek omdat het drinken op was, en met wat er nog ging komen, was het belangrijk om toch genoeg te eten en te drinken. Uiteindelijk, voor een klim, zag Mathieu iemand met een tuinslang zijn pas gestorte fundering nat sproeien en hij bedacht zich geen moment. In zijn beste Frans en Engels vroeg hij de beste man of hij onze bidons met water wilde vullen. De man keek wat argwanend, maar vulde gelukkig onze bidons zodat we er weer even tegen konden. Uiteindelijk stopten we na ruim 110 km om te genieten van een eclair met wat drinken erbij! Nog 25 km te gaan. Wouter zocht nog een kortere weg terug, maar helaas was dat niet mogelijk en moest hij nog twee klimmen overwinnen. Op de laatste klim werden Ed en Niels nog getroffen door kramp (te lang niet gedronken waarschijnlijk) maar ze konden na even gas teruggenomen te hebben weer verder om zo gezamenlijk met alle andere toppers de rit af te werken. Wie was er als eerste boven op alle klimmen? … Geen idee en dat doet er ook niet toe. We hebben met een leuke enthousiaste groep een prachtig mooie rit gereden, die met zorg in elkaar geknutseld was door Rob. Het clubgevoel en de onderlinge verbinding is voor ons als WTV Alphen belangrijker dan wie als eerste zijn wieltje over de streep drukt. We hebben met zijn allen met volle teugen genoten van deze prachtige dag. Op naar het avondprogramma!

Dag 1 B Route

Groep B was een divers gezelschap van 9 mannen met veel en weinig klimervaring. Van kapsones en haantjesgedrag was in deze groep totaal geen sprake... Na de Côte de Cortil beklommen te hebben met de A groep, koos groep B voor een eigen tempo. Het was fijn dat we Jan Oomen erbij hadden. Jan kwam vroeger vaak in de Ardennen en kent alle klimmen uit zijn broekzak. Hij had de route thuis zelf nog eens nagelopen en was daarmee de Garmins en Wahoos die we bij ons hadden ver vooruit. Na de eerste klimmen bleek al snel dat we met Ruud Verheijen een verrassend goede klimgeit in ons midden hadden; hij kwam de meeste cols als eerste boven. Zal Ruud gecoacht zijn door zijn neef Peter? Peter zelf fietste ook erg sterk. Net niet sterker dan Niels M., maar wel zo sterk dat volgens Louis Jos een taaie zou hebben gehad aan Peter. Louis draaide zich niet om voor een klim meer of minder, al moest hij op het eind wel toegeven dat hij af en toe zijn trapondersteuning had aangezet. Halverwege kregen de eerste mensen het taai. Nick de Vet heeft ooit een klimcassette gekocht, maar dacht die zo dicht bij huis niet nodig te hebben. Dat bleek een misrekening. Voor Nick was het daarom extra taai. Hij moest op het eind vaak door de kramp heen bijten, maar heeft alle cols en côtes inclusief Le Redoute en la Roche-aux-Faucons op karakter opgereden. Ook Dré, die al twee jaar niet meer geklommen had, liet zich uiteraard niet kennen. Hij maakte een sterke comeback! Op één klim leek het Jan wat te veel te worden. Verzonken in gedachten was hij met zichzelf aan het discussiëren: desnie … deswel … desnié. Het zal wel aan de klim hebben gelegen, want daarna was het over. Petje af voor Jaap en François die als stabiele middenmotororen in de groep de route en alle klimmen gestaag trotseerden. Je hoort het François zeggen: “ôôjéé, komt goed!” Uiteindelijk was iedereen blij dat we na 100km de laatste puist – la Roche-aux-Faucons – hadden bedwongen. Op de pauzeplaats was het, al schuilend in de regen in het busje van autobedrijf Smulders, wachten op de A groep. En dan komen er verhalen naar boven. In dit stukje is niet voor niets gesproken over Peter Verheijen als coach. Jaren geleden heeft hij bij het beklimmen van de Stelvio een bepaald lid van groep A op sleeptouw genomen en naar de top gecoacht. Heeft hij daar ooit een pilske voor gehad? (stille hint).

Dag 1 Route C

De vlakke route werd gefietst door Joop, Hans, Andy en Henri. Voor wat uw verslaggever tijdens het avondeten meekreeg van deze heren was dat een prachtige route over een mooi plateau en hebben zij genoten van koffie onderweg. Ook was er een interessant verhaal van Henri over hoe Nederland aan het begin van de Tweede Wereldoorlog door de Duitsers werd overmeesterd aldaar.

Dag 2

Op zondagochtend druppelden ’s ochtend om 7.30 uur de eerste leden binnen in de ontbijtzaal van onze Luikse jeugdherberg. De avond ervoor was er een avondprogramma geweest met korte rondleiding door Luik. Dat werd al snel bier drinken en schuilen voor de regen in – achteraf gezien – een Gay bar. Na de regen vertrokken de meeste heren weer terug naar de herberg voor de nachtrust. Een enkeling wilde nog met onze voorzitter Bert – in het verleden pandjesbaas in Luik – het nachtleven van deze stad gaan verkennen. Gelukkig kwamen Wouter en Niels W. hierbij wel heelhuids uit de wedstrijd. De voorzitter zelf vertrok ’s ochtends vroeg weer naar huis vanwege 'familiaire verplichtingen'. Na het inpakken vertrokken we met auto’s naar Huy voor een korte route van zo’n 40 km. Op het laatste moment werd er nog gekeken wat handig was hoe deze route aan te vliegen. Tom kwam al snel met het idee om bovenop de Muur van Huy te starten met de route en dan de klim van de Muur zelf helemaal als laatste te doen. Dat sloot beter aan bij de koffiepauze. Bij het binnenrijden van Huy reden we met de auto de Muur van Huy op. Bij de meesten moet toen het zweet zijn uitgebroken: moeten we die puist straks op de fiets doen?! Uiteraard was 40km niet erg veel en bleek het nog een mooie route met enkele uitdagende klimmen. De muur van Huy – voor wie velen van ons inclusief uw verslaggever toch wat schrik hadden – is uiteindelijk door iedereen getrotseerd. Joop heeft ‘m zelfs twee keer opgereden …. om het vermogen van zijn MTB te testen. Uiteindelijk zat iedereen voldaan aan de koffie en namen we daarna afscheid van elkaar om voldaan en wel terug te keren naar Alphen. Tot slot grote dank aan alle deelnemers voor een superleuk, sportief en gezellig weekend. In het bijzonder dank aan het organisatiecomité bestaande uit Rob, Wouter, Bert, Niels W. en Andy! Dank jullie wel voor de voortreffelijke organisatie. (NM/NW)