“We komen echt nog wel naar Baarle. Al is het maar voor al die lekkere streekproducten en we lusten alleen het gehakt en de lekkerste Baolse burgers van de Jumbo.”

De week van carnaval is de laatste voor Bart en Katja de Bresser in hun Jumbo in Baarle-Nassau. Op zondag 22 februari sluiten zij voor de laatste keer de deur van hun winkel. Daarna dragen zij de sleutels over aan de nieuwe eigenaar Hans Zwijsen, terwijl Roy Lemmens de nieuwe bedrijfsleider wordt van Jumbo Baarle Nassau. We willen ze dan ook veel succes wensen vanaf deze plek.

Voor klanten verandert er weinig: alle 140 medewerkers blijven in dienst en ook de winkel draait door zoals deze nu is.

Bart en Katja kijken terug op zestien jaar in Baarle-Nassau. Met hun verhalen zouden ze moeiteloos een hele editie van Ons Weekblad vullen. Zestien jaar geleden namen zij de C1000 over van Arie de Hek. Bart werkte toen als winkelbegeleider bij de C1000 en voelde: ik wil het zelf gaan doen. Met twee jonge kinderen en een dagelijkse reistijd van Wintelré naar Baarle-Nassau begon hij aan zijn droom. Een droom die aanvankelijk niet helemaal die van Katja was, maar dat werd deze uiteindelijk wel.

Baarle kenden ze nauwelijks. Bart herinnert zich dat hij met zijn ouders één keer per jaar naar Baarle kwam om voor zijn vader een zondagse broek te kopen. Alleen hier waren de winkels toen op zondag open. Ze gingen naar Van der Sluis en aten een frietje bij Fientje Frut.

In 2010 maakten Wil Cornelissen, de toenmalige bedrijfsleider, hen wegwijs. Het eerste weekend viel meteen samen met het Midzomernachtfair. “Daar móét je bij zijn,” zei Wil.

Net als zijn tip voor de Wieler6Daagse. Nog voor ze begonnen, lagen de teamshirts al klaar, belangrijk in Baarle, ook al wisten ze toen nog niet precies waarom.

Katja begon ook in de winkel te werken, aanvankelijk beperkt vanwege de kinderen. Met hulp van hun ouders kon zij zich meer inzetten en werd Barts droom hun gezamenlijke droom. Werken in een eigen supermarkt betekent immers niet om vijf uur de deur achter je dichttrekken. Ook de vulploegen wilden zij goed leren kennen.

Uit het gesprek blijkt hoe belangrijk de medewerkers voor hen zijn. Onlangs vierden ze nog dat Paula veertig jaar in de winkel werkt, ooit begonnen bij Bruurs. “Een winkel is belangrijk voor het dorp,” zegt Bart, “maar het dorp is net zo belangrijk voor de winkel.”

In 2012 werd de C1000 omgebouwd tot Jumbo. Ze waren de zevende omgebouwde C1000 naar Jumbo van Nederland; inmiddels zijn dat er ruim zevenhonderd. Jaar na jaar groeide de winkel en de klandizie. Baarle trekt bezoekers aan: je parkeert je auto, doet lopend je boodschappen, kunt er lunchen en zelfs goedkoop tanken. Alle ingrediënten voor een dagje uit.

Ook Belgische klanten wisten de winkel te vinden. Ze lachen nog om de eerste Belgendag, die hen destijds verraste, maar inmiddels zijn ze daarop ingespeeld. Bart en Katja breidden het assortiment uit met Belgische én lokale producten. Het eerste streekproducten waren aardbeien uit van Cris Smeekens en de asperges van Rudi en Monique Adams. “Geen enkele groente wordt beter van veel reizen. Wat is mooier dan iets dat ’s morgens op het land staat en ’s middags in onze winkel ligt?”

Het dorp vooruithelpen was vanzelfsprekend. Bart herinnert zich een berichtje van het jeugdwerk: of hij 800 frikandellen kon regelen voor een actie op de pauzeplek. “Ik weet niet meer waar ik ze vandaan heb gehaald, maar ze waren er,” lacht hij.

Katja vat hun aanpak samen: kansen zien, mogelijkheden benutten en gewoon doen. De vele acties die zij door de jaren organiseerden, passeren de revue. “Straks, als we wat meer tijd hebben, zetten we alles eens op een rijtje,” zegt Katja.

Is er leven na de Jumbo? “De mooiste verhalen gaan rond in Baarle,” zegt Bart. “Maar we gaan eerst even afschalen.” Misschien een paar weken naar de zus van Katja in Nieuw-Zeeland.

Ze laten Baarle los, maar niet helemaal. “We zijn zelf ook verwend door al die lekkere streekproducten,” zegt Katja. “Eten is altijd belangrijk geweest: vers eten.” Baarle zullen ze zeker nog tegenkomen tijdens het boodschappen doen.

“We voelen ons Baarlenaren,” zegt Katja, “ook al hebben we hier nooit gewoond.”

Bart wordt stil aan het eind van het gesprek. “Het gaat moeilijk worden.” Herinneringen liggen hier overal: de handige Harrie’s – zijn vader en oom – die meebouwden aan de winkel. De collega’s en oud-collega’s en iedereen in het dorp die ze afgelopen 16 jaar hebben ontmoet en leren kennen.

“Wil je werken tot je erbij neervalt?” vraagt Bart zich af. Ze hebben besloten dat het tijd is om Baarle los te laten, maar de herinneringen en de band zullen altijd blijven.